Soms twijfel ik of het wel zo’n goede keuze is om hier in ’t dorp te willen blijven wonen. Is het al die rompslomp wel waard? Eerst een jaar tijdelijk wonen en dan terug naar dezelfde plek, maar dan in een bovenwoning. Waarom kopen we niet meteen een huis in een stad in de buurt? Ja, ik weet weer waarom. Ik hou van dit dorp. De diversiteit aan mensen, die hier wonen, nieuwkomers gemixed met autochtone dorpsbewoners. Het kleinschalige, maar niet verstikkende, zo dicht bij de hoofdstad. De reuring die er is, ook dit weekend weer. Een heus popfestival in ons park, alweer voor de 17e keer georganiseerd, door een groep enthousiaste vrijwilligers. Morgenmiddag en avond gaat het gebeuren. Vanmiddag zat ik in de tuin te genieten van de muzikale klanken, die uit de schuur van de buren galmde. Het was een band, die morgen op gaat treden op Parckpop. Het was de generale repetitie, of ook wel try-out, alleen voor mij. Wie heeft dat nou?

Je kunt zo’n muzikaal geweld ook overlast of burengerucht noemen. Maar niet bij ons. Hier leeft iedereen mee of je nu van popmuziek houdt of niet. Menigeen kent wel iemand, vriend of buur, die morgen gaat optreden. Het plezier, dat iedereen heeft aan de voorbereidingen wil je niemand ontnemen. Dat is nu juist het leuke aan dit dorp: de gemeenschapszin.

De band die ik al kon beluisteren speelt nummers van Pink Floyd o.a. dit:

Shine on your crazy daimond