Je stelt je in op een rustig avondje thuis en zomaar zit je de hele avond in het ziekenhuis. We kregen een telefoontje dat het niet goed ging met mijn schoonpapa. Hij moest worden opgenomen. De ambulance kwam en ik moest meerijden. Vol bewondering heb ik zitten kijken hoe die jongens van de ambulance omgaan met zo’n angstig zieke oude man. Het waren stoere binken, maar ze weten ook de goede snaar aan te slaan en iemand gerust te stellen en tegelijk te handelen. Je voelt je meteen in goede handen. Ook in het ziekenhuis zelf vielen mij de ziekenbroeders op. Ik wil de verpleegsters niet tekort doen hoor, maar daarvan vind je het al heel gewoon. Maar de verplegers hadden gisteravond naast al het zorgende en meelevende ook humor en een bepaald soort nuchterheid, waardoor je zelf ook rustig blijft. Ik vind het een heel apart slag mens, die broeders. (Je merkt wel dat ik nog nooit in een ziekenhuis gelegen heb)
Vind-ik-leuk Aan het laden...
Sjannesblog 
Shit, hell and disaster, dat doe je toch niet als ouder…
LikeLike
Ja, van je kinderen moet je het hebben!!!
LikeLike
taalarmoede is het! De papegaai die mijn oom Dirk van een ouwe zeeman had gekocht had nog een rijkere vocabulaire. Hij zat om 5 uur altijd op de vensterbank, wachtend op de grijze cyperse kater van de buren. En als die kat na zijn middagslaapje traag het pleintje overstak begon de papegaai opgewonden te dansen en barstte los met zijn glansnummer: donderop, vuile rotkat!
toen de kat dood ging is de papegaai een poosje depressief geweest.
LikeLike
Oeps, dat is minder als schoonpa zo vlot naar het ziekenhuis moet. Ik vind sowieso dat mensen in de zorg behoorlijk ondergewaardeerd worden, ook financieel.
LikeLike