De amaryllis was een cadeautje voor mijn schoonmoeder op haar 93ste verjaardag j.l. 29 januari. Nu, amper een maand later, bloeit de amaryllis volop, maar is mijn schoonmoeder er niet meer. Gisteravond is ze rustig en vredig ingeslapen, na een lang en overwegend goed leven.

De bloem staat voor mij voor de levensgenieter, die mijn schoonmoeder was. Zij kon haar leven lang van veel dingen genieten, op de laatste periode na, toen haar lijf niets meer wilde door slijtage en ouderdom.  Genieten dat was de laatste jaren vooral genieten van de kleine dingen: het uitzicht vanuit haar kamer, mooie wolkenluchten, een bloemetje op tafel, een plant, die groeit en bloeit, tortelduifjes op haar vensterbank, een mooi boek, cryptogrammen oplossen, puzzelen, tv kijken, voetballen en andere sport volgen, een rondje wandelen of in de zon zitten. Je deed haar een enorm plezier door haar mee te nemen voor een ritje met de auto door de polders. Ze genoot dan van de uitgestrektheid van de groene weilanden en als er dan nog koeien (vooral zwartbont vee) in liepen was het mooie plaatje voor haar compleet.

Haar doofheid was een handicap, die haar, gezelschapsmens als ze was  in een sociaal isolement dreigde te brengen. Dat was de reden waarom we haar op 84 jarige leeftijd nog hebben geleerd om met de computer om te gaan. Dat werd een deel van haar dag invulling: mailen met  familie over de hele wereld. Zij wist als eerste  nieuwtjes van haar kleinzoon in Brazilië of haar kleindochter in Australië. Met haar nicht in Amerika had ze heel regelmatig contact. Maar ze vergat ook geen enkele verjaardag van kinderen en kleinkinderen. Ze stuurde dan een mailtje. Ook legpuzzels ging ze maken op de computer. Ik heb mijn schoonmoeder bewonderd om haar levenskunst en heb daarin veel van haar geleerd.