We wandelden in onze eigen omgeving, maar wel grotendeels onverhard. Het eerste stuk van onze route heet de badkuiproute. Inderdaad loop je daar over een dijkje en zijn de weilanden aan de binnenkant van de dijk nog veel lager dan erbuiten. Net een badkuip.
We liepen via deze weg naar Broek in Waterland. Het was weer eens wat anders dan mijn dagelijkse fietsroute naar mijn werk in Broek. Het blijft een wonderschoon dorpje en op deze prachtige dag zie je dat nog weer beter.
Vanuit Broek in Waterland gingen we richting Watergang over het Laarzenpad. Onverhard wandelen betekende vandaag, dat er veelal niet eens een pad was uitgesleten in de weilanden, maar dat we zelf onze route maakten van het ene witte paaltje naar het andere tussen de koeien door. Gek genoeg heet het land hier Varkensland.
Watergang is een piepklein dorpje. Er is één weggetje doorheen waar geen twee auto’s kunnen passeren. Maar langs dit dorpje raast helaas het verkeer van de N235. Daar moesten wij het laatste stuk van onze wandeling langs lopen om in ons eigen dorp te komen. Zo was het een leuk rondje door ogenschijnlijk ontoegankelijk gebied.