No Thanks! I’m quite happy standing!

IMG_1253Dit is de titel van het nieuwste boek van Virginia Ironside. Ik kwam het tegen in een Engels tijdschrift ‘The Oldie’, dat hier thuis was achtergelaten door onze Engelse gaste. De schrijfster is bekend vanwege haar humoristische schrijfstijl. Het boek is een verzameling korte verhalen. In het tijdschrift stond een grappig verhaal uit dat boek  over het reizen met de trein in Engeland. Het was heel grappig geschreven, maar ook zo herkenbaar voor ons. Ik dacht, totdat ik dit verhaal las, dat onze ervaringen met de Southern Railways in West Sussex uniek waren. Ik moet er nu van uitgaan dat het voor de mensen daar dagelijkse kost is, dat er vertragingen zijn, overvolle treinen of zelfs geen treinen.

Wij waren op vakantie en hebben 6 keer met de trein gereisd. Daarvan hebben we twee keer gezeten, 3 keer gestaan (ruim een half uur) en één keer moesten bij de eerste stop opeens overstappen. Stonden we daar op een overvol perron, maar alles wat er kwam, maar geen aansluitende trein.IMG_1180 Opeens werd er omgeroepen, dat we verder konden reizen per bus (wegens werkzaamheden op de rails). De meute verplaatste zich naar buiten om te wachten op de bus. Maar alles wat er kwam………………… ja, na 20 minuten kwam er een bus. Het was meteen duidelijk, dat wij daar lang niet allemaal in zouden passen. Toen bleek ook nog dat hij niet naar onze eindbestemming ging. Dus het wachten duurde voort. Een hele vriendelijke man van de Southern Railway probeerde iedereen de benodigde informatie te geven, maar wanneer en of er een bus kwam, dat wist hij ook niet. Op een gegeven moment reed er een bus voor. Die leek groot genoeg voor de groep mensen, die nu nog stond te wachten. Toen bleek die bus niet naar Worthing te rijden, maar naar een andere badplaats. Eén persoon uit de meute kon instappen, de rest had niets aan die bus. Hoe de vriendelijke man van het spoor ook zijn best deed, de hoge bazen aan de andere kant van de lijn wilden niet dat deze bus een andere bestemming kreeg, dus reed hij weg met één passagier, de rest teleurgesteld achterlatend. Er waren enkele boze mensen bij, maar de rest was gelaten en er werd ook gelachen om de idiote vertoning. Het wachten duurde voort. De man van het spoor riep op een gegeven moment om, dat de beloofde bus er nu aankwam. Die bus zal snel en rechtstreeks naar de eindbestemming gaan, stelde hij ons gerust. Er werd erg gelachen om dat woordje ‘fast’. IMG_1182Afijn twee uur later waren we thuis. (had een half uurtje moeten duren) Wij waren een treinavontuur rijker, maar ik heb te doen met al die mensen, die dit zeer regelmatig meemaken na hun werk. Het personeel van de Southern Railway heeft ook genoeg van alle vertragingen, overvolle treinen en klagende mensen. Zij gaan deze week in staking. Ik kan me er iets bij voorstellen.

7 thoughts on “No Thanks! I’m quite happy standing!

  1. Openbaar vervoer is prachtig, maar dit is natuurlijk waardeloos. Als je tijd hebt kun je er wel om lachen, maar als je op tijd ergens moet zijn (school, werk, dokter en zo) dan vergaat het lachen je wel. Maar Britten zijn lakoniek, dus als ze gaan staken dan is het echt veel te erg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s