Zondagmiddag.

We liepen even de stad in, vrij laat op de zondagmiddag. Op de brug kwam ons al een kakofonie aan geluid tegemoet.  En daar kwamen ze aan, een roze drumband. Het swingde de pan uit. Niemand kon er omheen. Dat was ook de bedoeling, want ze vroegen aandacht voor een collecte voor het Toon Hermanshuis. Dit is een inloophuis dat mensen met kanker opvangt en bezigheden biedt tijdens hun ziekteproces. Mooi doel, maar wij wilden niet in al die drukte blijven rondhangen.

We zochten een rustig terras. Het O.L.Vrouwenplein in Maastricht ligt vrij centraal in alle drukte en gek genoeg zit je op dat plein best rustig.

Ware het niet dat op een gegeven moment de roze druktemakers de hoek om kwamen en de rust ruw verstoorden.  Gelukkig hadden we ons drankje op en ontvluchtten we de plek.

We kwamen op een kunstmarkt terecht. Daar genoten we van een heel divers aanbod aan kunstvormen. Naast schilderkunst , sieraden, beeldhouw en houtkunst was er iemand die stillevens maakte in een schilderijtje met diepte. Ook viel een verzameling dagboeken op. Je  kunt een dagboek schrijven, maar ook tekenen of schilderen of met collages van foto’s enzovoort. Iemand stelde tuinmeubilair ten toon, maar dan heel kunstig gemaakt van van koperbuizen, zinken platen en glas-in-lood. Heel bijzonder.Langzaam liepen we richting de Hoge Brug naar ons logeeradres.  Je moet je op zondagmiddag  niet rustig willen wandelen in een stadscentrum. Je vindt er natuurlijk wel vertier, wat ook leuk is. Maar in zo’n stad als Maastricht zijn alle activiteiten, die er georganiseerd worden ook wel eens een plaag of zoals een serveerster zei: ‘Het wordt hier elke zondag gekker’. Wie daar op zit te wachten?

11 gedachtes over “Zondagmiddag.

  1. Daar op dat plein zaten we ook vorig jaar in oktober in het herfstzonnetje. Het was toen ook erg druk, maar best gezellig, alhoewel de drukte voor ons ook niet te lang moet duren. Altijd blij om in de stad te zijn, maar nog contenter als we naar huis naar de rust mogen.

    Liked by 1 persoon

  2. We vinden het altijd heerlijk om in een stad te zijn met al z’n vertier, culturele dingen, noem maar op. Maar na een dag of wat merk ik dat ik al wat onrustig word en bij wijze van spreken weg wil duiken voor alle drukte. Waarschijnlijk al te veel gewend aan de rust hier op onze berg, of misschien al wel verwend! Maar na een lange periode op onze berg, gaat de levendigheid van een stad weer trekken. We zijn gelukkig in de positie om van beiden gebruik te kunnen maken: bevoorrechte mensen zijn we!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s