Bij station Hilversum Media Park verzamelde de groep van wandelsite-deelnemers van vandaag. Eerst moesten we dwars door de bebouwde kom van Hilversum lopen om in de natuur te komen.

En één keer ‘buiten’ was het des te verrassender hoe uitgestrekt die natuur daar is. Je verwacht het niet in de verstedelijking van de randstad, maar via het volgen van het witte voetstappenpad bleven we de hele route omringd met natuur. Dat was dan ook de bedoeling bij de aanleg van de 25 km lange historische wandelroute, die al in 1939 rond Hilversum is aangelegd en verschillende natuurgebieden doorkruist. De Stichting het Gooische Hotelplan vond toentertijd dat er meer fiets- en wandelpaden moesten komen om het Gooi aantrekkelijker te maken voor toeristen. Wij wandelden vandaag de helft van dit pad, dat aan de hand van brede betonnen palen met daarin een witte voetafdruk, is te volgen. Ook wordt gebruik gemaakt van kleine rode ovalen plaatjes waarop ook een voet staat afgebeeld.

Vrijwel meteen liepen we over uitgestrekte heidevelden van de Zuiderheide. Het was grijs weer. De heide lag er mede door die grijsheid vrij kleurloos bij. 

Een lange brede zandweg loopt dwars over de heide: een idyllisch plaatje.

Deze Oude Postweg bestond al in de late Middeleeuwen. Tussen 1664 en 1828 vervoerde de Hamburger Postkoets uit Naarden personen, vracht en post van Duitsland via Amersfoort en Naarden, en met de trekschuit verder naar Amsterdam. Ik liet me door een mede-wandelaar vertellen dat de naam ‘post’ komt van de verschillende posten, waar gestopt moest worden onderweg.

Om te voorkomen dat de heide verder dichtgroeit en verlandt zijn Schotse hooglanders ingezet als grote grazers. Hier zie je ze aan de zuidkant van de hei bij de grootste zandverstuiving die het Gooi nog kent. 

Bevroren plassen geven weer een mooie spiegeling.

Na ongeveer 7 km pauzeerden we bij theehuis ’t Bluk, een uitspanning aan de rand van de heide.

Het gebied achter ’t Bluk wordt simpelweg Blukbos genoemd. Over mooie brede paden liepen we daar door beuken- en dennenbossen.

Tot dan hadden we geen last van modderpaden. De vorst zat nog in de grond, hoewel het gaandeweg de dag wel meer ging dooien. Je zag wel dat het bos ook goed nat was,

wat op één punt tot een lastige oversteek leidde.

Na een klein miezerbuitje, waar je nauwelijks nat van werd, kwam de zon warempel nog even door.

We kwamen langs het militaire terrein, waarop we in de verte het landgoed Zwaluwenberg zagen liggen, waar de onderhandelingen plaatsvinden om een nieuw kabinet te smeden.

Het lijkt wel een vesting met al die hekken.

Zo naderden we station Hollandsche Rading, waarvandaan we weer ieder ons weegs gingen na deze fijne wandeling van 16 km.