Op de maandagochtendwandeling met lotgenoten vertrokken we dit keer vanaf Huis aan het Water naar Hobrede, een piepklein dorpje ten noorden van Purmerend. Daar parkeerden we aan de rand voor het Dorpshuis. Van het dorpje zelf, dat een lintbebouwing heeft, zag ik weinig.

We gingen vrij snel het open land in. De weg was eerst nog wel verhard.

In het slootje langs de weg stak een karper zijn rugvin steeds boven water.

Het koevolk was blij met wat afleiding, dus het was kijken en bekeken worden.

Het duurde niet lang of er ging een beroep gedaan worden op onze kuitspieren en anderszins, want we verlieten de weg en het weiland werd ons pad. Aangezien een weiland niet altijd even strak geplaveid is, werd dit wel een moeilijkheidsfactor voor menigeen van de groep.

Daar kwam nog een tochtje met een pontveer bij. We moesten om erbij te kunnen een hek overklimmen en het pont moesten we zelf bedienen. Niet voor iedereen even gemakkelijk, maar wel vermakelijk.

We liepen verder

tot de bomenweg langs het spoor.

Daar bleek de weg doodlopend en moesten we dezelfde weg weer terug. Dat zat er vanaf het begin al in. Het blijkt niet zo eenvoudig te zijn om in ons landschap een rondje van ongeveer 5 km te vinden. Dat is de afstand, die is afgesproken in deze groep. Maar het was geen straf om daar te lopen. Eerst raasde er nog een trein voorbij,

maar dat was het enige verkeersgeluid, dat we hoorden. We liepen weer weg van het spoor, terug de stilte in. Eigenlijk is het wel bijzonder, dat je betrekkelijk dicht bij de stad zo’n rustgebied vindt. Met je gezicht de andere kant op vallen weer heel andere dingen op.

Dat was ook zo. Bloeiers in de rietkraag kregen mijn aandacht

Hazen bleven best dichtbij zitten

en de familie zwaan had ik op de heenweg ook helemaal gemist.

Terug op de verharde weg waren de koeien de enigen, die ik wél al had gezien. Het maakte dus niet uit, dat we heen en terug hetzelfde liepen. Het was een mooi stukje natuur en het gezelschap was goed. Het is heel fijn om met lotgenoten te praten. Het gaat heus niet alleen over ziek zijn, maar juist de combinatie, van gesprekken over leuke en minder leuke dingen maakt dat het zo goed voelt.