Als ik op Texel kom, zoeken mijn ogen altijd de horizon af, tot ik ‘het Licht van Troost’ zie.  Dat licht was een van mijn eerste kennismakingen met Texel, tijdens een schoolkamp, zo’n 50 jaar geleden. Overdag is het gewoon een paal met iets er bovenop ,(de kleinste van de twee palen) in het donker is het een lichtbaken.

Vast onderdeel van de schoolkampen was een nachtwandeling door de duinen en het strand bij de Mokbaai onder leiding van een echte Texelaar. Boer Kikkert was en is voor een generatie kinderen uit Purmerend een begrip. Hij kleedde de nachtwandeling zo aan, dat hij een spannend verhaal over een vloedgolf begon te vertellen met betrekking tot dat Licht van Troost, met als gevolg, dat je op een gegeven moment ging rennen voor je leven. Ik wist dat het een fabeltje was, maar met elke nieuwe groep kinderen renden we weer keihard naar zogenaamde veiliger oorden. De ultieme schoolkamp beleving, daar vlakbij het dorpje Den Hoorn.

Nu gingen we met een gids van natuurmonumenten een excursie doen rondom de Mokbaai. Je begrijpt, dat oude tijden voor mij herleefden. De gids vertelde het ware verhaal over het Licht van Troost. Het heeft zijn naam te danken aan de familie Troost, die verschillende generaties lang het licht bewaakten en regelden. Nu wordt alles op afstand bediend door de kustwacht van Eierland. Het is een baken, samen met nog een paar anderen, waarmee schepen veilig de baai in kunnen laveren, om uit de wind te kunnen liggen bijvoorbeeld bij zware storm. Nog steeds is de Mokbaai een open verbinding met de Waddenzee, maar wel erg dichtgeslipt.

We kregen ook informatie over de geologie van Texel. Afwijkend van de andere Waddeneilanden, die opgebouwd zijn uit zand en duin, heeft Texel vanuit de IJstijd een keileemlaag, waardoor de bodem hier ook vruchtbaarder is. Verderop op het eiland zie je de zogenaamde tuinwallen, als omheiningen van het weiland. Hout was schaars op ’t eiland en dus gebruikten men plaggen van keileem, om een landje mee af te bakenen.

Het ging duintje op en duintje af, door een gebied, waar je anders niet mag komen. De gids wist veel van planten. Ik ben de meeste namen alweer vergeten.

Deze bes is eetbaar

net zoals natuurlijk de bramen. Hier op het eiland zijn geen vossen die de boel kunnen bevuilen. Wij liepen smullend rond in dit prachtige gebied.

We troffen hier de heide nog net in bloei.

Een bepaald soort gras dat houdt van zilte bodem.

Dit is de wonderschone parnassia.

Indrukwekkend waren de gigantische zwermen overvliegende ganzen.

Samen met de geulen is dit een mooi stukje natuur.