Het was een hele tijd geleden, dat ik op Marken was. Met Sjaak wandelden we geregeld het eiland in de rondte, altijd goed voor lekker uitwaaien en heerlijk tot jezelf komen. Toen vriendin M voorstelde om daar te gaan wandelen, was ik er meteen voor in. Helaas was het een grijze dag, maar ook dat kan zijn charme hebben. Het was ook erg koud, maar gelukkig weinig wind.

Vanaf de parkeerplaats gingen we richting de dijk, eerst langs de Grotewerf

en we kwamen uit bij de Rozewerf. Eén van de monumentale huisjes zat helemaal ingepakt. Die is duidelijk aan renovatie toe. * Mooi, dat het gedaan wordt en het erfgoed zo behouden blijft.

Bij die werf hoopten we de ijsbrekers weer te zien. Die waren een tijdje verwijderd vanwege dijkversterkings-werkzaamheden uitgevoerd door Rijkswaterstaat. Helaas werden we teleurgesteld, want ze waren nog niet teruggeplaatst. Het blijkt, dat het werk hier aan de damwand al sinds half oktober is stopgelegd, vanwege trillingen die door de werkzaamheden worden veroorzaakt. De monumentale woningen op de werf staan zo dicht bij de dijk, dat ze het dreigen te verzakken. Daarvoor komt er een extra damwand van veertig meter hier. Helaas worden er nu scheuren in de fundering geconstateerd en er moet nu eerst bekeken worden hoe verder.

Vuurtoren ‘het Paard van Marken’ werd ons volgende doel. Door de grijsheid heen doemde hij op in de verte. Het wandelpad aan de rand van het voormalig eiland was nog niet helemaal terug in een goede staat. We liepen een gedeelte door uitgestrooid hooi. Geen idee wat daar de bedoeling van is. De palen met een soort van zendertjes riepen ook vraagtekens op.

Met een zonnetje erbij kan de vuurtoren er stralender uitzien, dan nu. Wij moesten het ermee doen.

Nu ging het weer terug door de weilanden richting het dorp. We troffen op een boerderij een enorme kudde koeien, die vanuit de stal terug de wei in liepen. De boer vertelde, dat ze eerder gewoon in de wei liepen, maar ergens van geschrokken waren en toen de stal in gevlucht zijn. Nu waren de gemoederen gekalmeerd en gingen ze weer naar buiten.

De Markerhuisjes blijven een markante aanblik hebben.

Met een bezoekje aan een excollega, die sinds 7 jaar op marken woont in zo’n piepklein Markerhuisje en een lekker soepje in de haven sloten we ons middagje Marken af.

Lekker bijgepraat reden we voldaan naar huis. We gaan in de herhaling naar Marken, maar dan met helder weer, spraken we af.

*Rectivicatie van mijn schrijfsel over de renovatie van het huis op de Rozewerf: Men tipte mij, dat er geen sprake is van renovatie. Maar het vervallen pand is een doorn in het oog van de gemeente. Een soort van opkoper heeft het gekocht met de bedoeling het ooit te verkopen of anderszins. in ieder geval er geld aan te verdienen. Ondertussen verpaupert het huis alleen maar meer. Om dat de eigenaar niks doet heeft de gemeente het huis ingepakt om verdere achteruitgang van de staat van het huis wat tegen te gaan.