Met zijn negenen vertrokken we vanuit het centrum van Wijk bij Duurstede voor een wandeling langs de Kromme Rijn. Het was niet zo verwonderlijk, dat we zigzaggend door het stadje van start gingen. Het is tenslotte een oude vestingstad, met een rijke geschiedenis, die terug voert tot ver in de Middeleeuwen. Het zou zonde zijn om dat niet even te bekijken.

Op de plek waar Dorestad tussen de 7e en 9e eeuw als handelsplaats floreerde, werd later Wijk bij Duurstede gebouwd. De verstevigde woontoren, een zogenaamd donjon, is het eerste historische monument dat we tegenkwamen.

Het is uitgebouwd tot kasteel Duurstede met bewoners als David en Filip van Bourgondië. (1480) De Hoekse en Kabeljauwse twisten hebben hier ook nog een rol gespeeld. Als ik wil weten, hoe alles geschiedkundig precies in elkaar zat, zal ik nog eens naar een museum hier moeten of een stadsgids in de hand nemen. Wie weet, het lijkt me interessant genoeg!

Vandaag kwamen we om te wandelen. Eerst door eenvoudige straatjes met huisjes, die voorheen dienst hebben gedaan als zogenaamde luizen-of daglonershuisjes, voor alle seizoensarbeiders, die hier kwamen werken.

Langs de stadswal liggen de sjiekere huizen te schitteren in de zon.

Molen Rijn en Lek is natuurlijk de blikvanger! Op een schilderij van Ruisdaal is deze molen ook al gebruikt. Het bijzondere hier is, dat de molen gebouwd is op de stadspoort.

Dan zoeken we de Kromme Rijn op en die blijven we volgen.

We komen langs Cothen. Daar gingen we koffiedrinken bij ‘de jonge graaf’. Na al dat historische geweld bij Wijk bij Duurstede denk je meteen dat het hier ook een graaf betreft uit de Middeleeuwen, maar deze graaf van Lynden van Sandenburg was een Utrechts edelman, die leefde van 1826 tot 1885. Hij was verschillende keren minister. Zijn zoon met dezelfde naam was commisaris van de koningin van 1954 tot 1970. Naar welke van de twee het café en de straat vernoemd zijn is me ontschoten.

Onze lunchplek was achter een mooi kerkje.

De kat van de buren hield alles in de gaten.

Deze plek lag zowat in de achtertuin van kasteel Rhijnestein in Cothen. Het oudste gedeelte stamt al uit de 13e eeuw. In de 19e eeuw is er een woonhuis en de neogotische toren aangebouwd.

In de streek zien we veel fruitteelt. Ook al te zien aan het beeld op het kerkplein van Cothen.

Werkhoven en Odijk zijn ook dorpjes, die bij de Kromme Rijn liggen, maar wij zien ze slechts in de verte liggen. Ook kasteel Beverweerd passeren we op afstand. Het is gebouwd tussen de 13e en 19e eeuw in neogotische stijl.

Het valt op, dat er veel verkeersgeruis is op deze route. We moeten dan ook een paar keer onder een verkeersweg door, wat dat verklaart.

Het landschap was afwisselend, maar steeds was het riviertje dichtbij. De route die we lopen is dan ook het Kromme-Rijn-pad

Ook de bebouwing was divers.

De Canadese ganzen deden een voorjaarsdansje voor onze neus

We zagen ooievaarsnesten en opeens liep daar een ooievaar heel dichtbij.

De natuur maakte plaats voor industrie en we doorkruisten het industriegebied van Bunnik. Een onvermijdelijk, maar minder mooi gedeelte van deze wandeling.

Het eindpunt was het station na 23 km. De route loopt officieel nog verder tot in Utrecht, want dat is de loop van de rivier. Voor mij was het zo ver genoeg.

Dit gedeelte van Bunnik tot Utrecht liep ik al eens jaren geleden. Mijn verslag van toen lees je hier.