We gingen op zoek naar de boomkikker. Ik heb het minuscule beestje nog nooit in het echt gezien. Daar hoopte ik verandering in te kunnen brengen met ons uitstapje van vandaag. Het zeldzame diertje komt nog maar op een paar plekken voor. De Amsterdamse Waterleidingduinen is zo’n plek, maar we hadden begrepen, dat het betreffende gebied daar niet meer toegankelijk was. Daarom werd het voor mijn fotomaatjes en mij vandaag een ritje naar Meijendel, niet echt naast de deur. Je moet er wat voor over hebben. Bij aankomst daar hadden we de koffie verdiend. De medewerker van het bezoekerscentrum hielp ons meteen uit de droom: de boomkikker was al twee seizoenen niet meer hier gesignaleerd. Zo jammer.

Dan de focus maar op iets anders gelegd. Het is sowieso een prachtig duingebied.

De zon liet zich niet meer zien en het leek wel of daarmee ook alle vogels en andere levende have van de aardbodem waren verdwenen. Met moeite zag ik een tapuit.

Een wespspin liet zich waarnemen en een paar hooibeestjes.

In de libellenvalei spotte ik zowaar twee soorten, de bruinrode heidelibelle en de houtpantserjuffer. Toch best een summiere oogst als zo’n hele vallei naar je vernoemd is. 

Ook wat hommelsoorten zag ik, de akkerhommel en de aardhommel.

Dan het accent nog maar even op de plantjes en de bloempjes.

En er waren zowaar twee boomkikkers te zien, uitgevoerd in cortenstaal. Een aanduiding, dat de kleine levende variant hier inderdaad ooit voorkwam. Maar helaas nu niet meer.

Het wolkendek trok helemaal dicht en kleine spettertjes werden een heuse bui, die volgens de buienradar nog uren aan zou houden. Schuilen had dus geen zin meer. Dan maar nat laten regenen richting de auto. We waren dus zomaar weggeregend. Jammer, maar we hadden toch weer een gezellige dag met elkaar.