En speciaal was het zeker. De wandeling werd aangekondigd als een landschapswandeling op de grens van stad en buitengebied door een nat veenweidegebied. Daar was geen woord verkeerd aan, want in het natuurgebied was de bodem nat, maar de hemelkraan zorgde ook nog voor veel nattigheid van boven op deze natste dag van de week. We verzamelden bij station de Zaansche Schans. Door Koog aan de Zaan ging het, onder de rook van de cacao-fabriek, door de straat waar ik nog een blauwe maandag woonde en langs molen ‘de Bleeke Dood’ bij Zaandijk

liepen we de brug over de Zaan over, waar we al zicht hadden op de beroemde molens van de Zaansche Schans.

Onze route voerde dwars over deze toeristische trekpleister. We waren daar dan ook niet alleen.

Wat me opviel was de oranje zeilen op de wieken van verschillende molens. Dat is molentaal. In combinatie met de stand van de wieken zou dit de rouwstand kunnen zijn. Dan is er iemand uit de molenaarsfamilie overleden.

Ik laat ook nog wat andere details zien die me opvielen.

Op verschillende plekken zag ik een deur die boven de grond hangt zonder trap of zo, zodat je er niet makkelijk in en uit gaat. Dit soort deuren werden vroeger alleen gebruikt bij overlijden van iemand. De kist werd daardoor naar buiten geschoven en op een baar gezet, die precies onder de deur paste.

De route ging langs de Zaan met de industrie aan de overkant

naar het dorp Wormer, waar we even stilstonden bij een oorlogsmonument en de zogenaamde Besschuitstoren. in de 17e eeuw floreerde de Beschuitbakkerijen in de dorpen Wormer en Jisp. Hiervoor moesten ovens gestookt worden. Vanwege brandgevaar diende de kerkklok en de Beschuitstoren ervoor de arbeiders te waarschuwen, wanneer ze de ovens moesten doven. Om 6 uur ’s middags en 12 uur ’s nachts luidden ze keurig op tijd het einde en het begin van de werktijd in. De toren was in verval geraakt, maar op dezelfde plek herbouwd als monument, om de geschiedenis van de beschuitbakkerijen waar de dorpen rijk mee geworden zijn niet te vergeten.

We hadden al veel gezien, maar ook dat het wolkendek al dikker werd en de regen kon dan ook niet uitblijven. De fijne motregen ging over in een stevige, druilerige regen, die voorlopig niet meer zou stoppen. We liepen het natuurgebied het Wormer-en Jisperveld in, dat alleen tijdens de periode van 15 juli tot 15 oktober toegankelijk is.

Het werd bijna onmogelijk om nog te fotograferen, dus mijn toestel werd ingepakt. Ons lunchmoment werd een hooiberg, waar we even droog zaten.

We zagen een Amerikaanse rivierkreeft op het pad zitten. Daar haalde ik mijn camera weer even voor tevoorschijn.

En ook voor de windmotor De Hercules. Het is een onbemand stalen bemalingsapparaat, dat vanwege de vorm van het windrad ook wel Roosmolen wordt genoemd. De Hercules regelt de waterstand van de Kalverpolder, die hier achter de molen ligt.

Toen we uit het natuurgebied weer terug in de bebouwde kom kwamen, probeerde ik weer voorzichtig wat foto’s te maken van het mooie buurtschap Haaldersbroek.

We komen vanaf een andere kant weer terug op de Zaansche Schans.

Even worden we onderdeel van de gigantische toeristenstroom. Eerst zien we de bussen al staan

en dan de mensenrijen nu geaccentueerd door veel kleurige paraplu’s.

Langs de eerste winkel van Albert Heijn, die op de Zaansche Schans staat, liepen we langs de molen ‘De Bleeke Dood’ richting station.

Een leuke, gevarieerde wandeling van 20 km met als enige ‘kritiekpuntje’ dat het wel wat nat was.

(foto’s zijn los aanklikbaar voor groter beeld)