Waterdunen

De laatste dag van ons verblijf in Zeeuws Vlaanderen besloten we om in de ochtend nog een rondwandeling te maken door het natuurgebied, waarin onze vakantiewoning stond. Aan de waterkant stonden een rij met op containers lijkende huisjes, waar wij er één van bewoonden.

De toegang tot het wandelpad was een soort hek, wat geïnspireerd was op haaienvinnentanden

Er stond een snijdend koude wind, windkracht 5, en de lucht was dicht bewolkt.

Waarschijnlijk ook door de harde wind, zagen we weinig vogels. Wel een visarend, wat toch heel bijzonder was. Helaas niet scherp.

Andere soorten: grote en kleine zilverreiger, blauwe reiger, kieviten, aalscholvers, grote Canadese ganzen, torenvalk, lepelaar, wulp, witgat. Het zijn meer soorten dan ik dacht.

Ondanks het grauwe weer zit er kleur in het landschap.

De mooie rode kleur is van de zeekraal.

Dan zien we rijen vakantiewoningen van de overkant met een bevreemdend effect. Er vaart namelijk een grote boot over de zee langs, vol met containers.

Af en toe duiken we een vogelhut in. Even uit de wind. Wat betreft de vogels die we vandaaruit zien, valt het tegen.

De wandelroute is mooi aangelegd. Bij minder wind en een zonnetje zou het heerlijk geweest zijn. Nu was het wel even afzien, maar toch de moeite waard.

8 gedachtes over “Waterdunen”

  1. Ik kan niet ontkennen dat het een prachtig gebied is geworden, maar voor mij en mijn echtgenoot blijft er een wrange nasmaak. Wij woonden er al lang vóór de nieuwe natuurgebieden werden aangelegd. Eerst was er de dreiging van onteigening, daarna volgden jaren van overlast. En toen verscheen er ook nog een camping achter onze tuin. Het werd ons te veel, en uiteindelijk besloten we te verhuizen. Gelukkig hebben we intussen een nieuwe plek gevonden waar we ons thuis voelen.
    Toch blijft het gevoel van onrecht knagen. Niet alleen voor ons, maar vooral voor de boer die er zijn hele levenswerk, en dat van zijn ouders en grootouders, zag verdwijnen. Hij kon het niet aanzien en is noodgedwongen naar Friesland vertrokken. Achter al dat natuurschoon schuilt dus ook veel verdriet.
    Op de laatste foto zie je het huis in aanbouw onder de vuurtoren: daar woonden wij. Ons huis is intussen afgebroken, en op die plek verrijst nu een nieuw huis. Voor anderen een frisse start, voor ons een afgesloten hoofdstuk.

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

Plaats een reactie