In mijn jeugd was er geen haar op het hoofd van mijn ouders, dat bedacht om een vijfjarig kind op zwemles te doen. Ook schoolzwemmen stond niet op het programma van de basisschool. Die school stond in een dorpje in Zuid-Limburg en daar was bijzonder weinig water, zodat er geen urgentie leek om te leren zwemmen, hoewel er toch een riviertje dwars door het dorp liep. Dit had tot gevolg, dat wij met vier meiden uit het dorp, op de middelbare school aan de kant van het zwembad stonden, toen de gymleraar op een dag bedacht had om i.p.v. een gymles te gaan zwemmen. Heel gemotiveerd om zwemmen te leren gingen we in de kort daarop volgende zomervakantie dagelijks naar zwemles en haalden we het A-diploma binnen drie weken. Toch ging ik als kind op de lagere school in de warme zomermaanden regelmatig naar het zwembad met vriendjes en vriendinnetjes. Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar dan was er geen ouder mee. Wij speelden heerlijk in het ondiepe gedeelte van het zwembad en we haalden het echt niet in ons hoofd om over de lijn naar het diepe gedeelte te gaan, dat niet. We waren gewoon braaf.
Bij mijn zoon en dochter was schoolzwemmen wel een vak op school, maar dat was maar één jaar en één les per week. Wij lieten onze kinderen na dat jaar verder gaan met lessen tot ze hun diploma hadden.
Onze kleindochter is vijf en is op zwemles. En eerlijk is eerlijk, dat is in ons Waterland geen overbodige luxe. Omdat ze bij mij logeerde, hoorde het bij mijn taak, haar naar zwemles te brengen.
En wat vond ik het leuk om dat eens te zien. Vroeger kwam ik jarenlang wekelijks in het zwembad voor mijn werk met een klas schoolkinderen. Met mijn eigen kinderen ben ik alleen maar in het zwembad geweest bij het afzwemmen. Mijn man was huisman en ik was aan het werk, dus het was zijn taak om de kinderen naar zwemles te brengen. Des te leuker vond ik het nu, om te zien hoe mijn kleindochter het deed. Zij is totaal niet bang van water en zat al vrij snel in de groep met het gele bandje in het diepe bad. Er waren drie zwemgroepjes en drie badmeesters. Ik keek mijn ogen uit hoe zij de kinderen begeleidden. Ze zaten zelf in het water en elk kind kreeg de begeleiding die ze nodig hadden. Zoiets deed men vroeger niet. Langs de kant van het zwembad werden de aanwijzingen geroepen en zo nodig kwam de haak om je nek om je te begeleiden. Dat mag niet meer, geloof ik. Een enkel keertje moest je op de kant liggen om de arm-of beenslag te oefenen. Zwemmen leerde je evengoed wel, maar zoals het nu gaat is dit leuker en pedagogisch veel beter natuurlijk.
Helaas zat het publiek achter glas en door de weerspiegeling was het water niet goed zichtbaar.
Als ik zie hoe F het doet, gaat dat halen van het zwemdiploma niet heel lang duren.
Sjannesblog 
Leuk geschreven Jeanne over hoe het vroeger ging bij jouw ouders thuis en bij jou en Sjaak en nu weer bij jouw kinderen en kleinkinderen. Het brengt herinneringen van mijn eigen zwemles periode. Fijne dag! XMar
LikeLike
Altijd zo aandoenlijk, die jonge kinderen in dat grote zwembad waar het altijd extra warm is.
LikeLike
Leuk, ik herinner me die haak ook.
Met onze jongens ging ik vanaf 6 maanden babyzwemmen, daarna puppyzwemmen en toen alle 3 voor ABC. Er waren weken dat ik 5 dagen in het zwembad was want ik zwom zelf ook. Tegenwoordig zwem ik alleen maar als ik blessures heb of in de zomer buiten
LikeLike
Leuk hoor. Wij gingen na schooltijd naar het haventje en achter de dijk kon je staan, ook bij hoog water, we leerden al spelend zwemmen met z’n allen, toezicht was er niet geloof ik, of het moeten de oudere kinderen geweest zijn, die het al konden. Van mijn kleinkinderen heb ik weinig meegekregen wat dat betreft.
LikeLike
Leuk om te lezen! Kleindochter zat op babyzwemmen. En zoon en ikzelf ook haalden zwemdiploma met schoolzwemmen.
LikeLike
onze jongens hadden jarenlang schoolzwemmen in jouw dorp van vroeger 🙂
LikeLike
Ja, dat zwembad was er nog niet, toen ik er woonde!
LikeLike
ik heb nog steeds geen diploma. Van die haak kreeg ik de kriebels. Beide zonen zwemmen als ratten met diverse diplomas. Maar nu is zwemles echt heel leuk, lijkt me.
LikeLike
is er inmiddels ook niet meer ….
LikeLike
Volgens mij kunnen alle Denen, groot en klein, zwemmen. Zwemdiplomas zijn hier niet maar wel al heel lang schoolzwemmen. We wonen dan ook op (schier) eilanden 😉
LikeLike
PS: wat een schatje, die kleindochter van jou!
LikeLike
Leuk, verslag van jouw kleindochter op zwemles. Wij kregen al jong zwemles, maar ja, we woonden aan zee. In een betonnen bak, nog gebouwd door de Duitsers. Ook vanuit school. We werden allemaal goede zwemmers, zaten hele dagen aan zee tijdens de zomervakanties. Prachtige tijd. En mijn moeder was er nooit bij hoor, daar had ze geen tijd voor.
LikeLike
Ja mijn kinderen hadden schoolzwemmen maar zaten ook op zwemles waar ik alleen maar bij mocht kijken. De kleinkinderen mocht ik van dochterlief begeleiden vanaf babyzwemmen en helpen om ze watervrij te maken. Wat waren dát een leuke tijden. Ze hadden alledrie al heel jong hun eerste diploma en zijn waterratjes geworden. Af en toe ging en ga ik ook nog mee bij de achterkleinkinderen maar die wonen niet meer zo dicht in de buurt dat het wekelijks kan.
LikeLike