Het regende pijpenstelen. Ik had grote twijfels of het wel zo’n goed idee was om de maandagmorgen-wandeling door de stromende regen te gaan doen, want dat was, wat de buienradar aangaf. Nu zijn onze weerservaringen met het wandelen wel positief. Het gaat altijd door en het weer valt uiteindelijk vaak mee. M onze organisator had het op onze groepsapp de hoop uitgesproken, dat het misschien een magische maandagochtend zou worden i.v.m. een streepje blauwe lucht, dat hij zag. Vooralsnog waren de luchten goed donker toen we op onze verzamelplek in Huis aan het Water naar buiten keken over de Gouwzee.

We besloten om door de historische straten van Monnickendam te gaan lopen, hoewel de verleiding om meteen het café in te duiken wel groot was. Maar we zijn tenslotte een wandelgroep, dus daar gingen we, getooid met paraplu’s en anderszins op weg vanaf de Grote Kerk.

Het werd een kriskras tocht door stegen en steegjes, waardoor we ook de achterkant van het mooie stadje te zien kregen. En ook op die plekken wist M nog weer historische feiten te vertellen.

Ik verbaasde me over een gevelsteen met de katholieke voorstelling van de ‘Onbevlekte Ontvangenis van Maria met de engel Gabriel’ op de achterkant van een ogenschijnlijk schuurtje in de tuin van een huis aan het Weezenland. De voorstelling is van vóór 1900.

Gelukkig konden de paraplu’s al snel ingeklapt.

Dan kun je toch beter om je heen kijken en mij vielen dan ook genoeg leuke details op.

Ons werd gewezen op een gebouwtje in Amsterdamse stijl, het enige in deze stad. Je herkent de stijl aan de rechte bovenkant het het speciale gebruik van de bakstenen.

Bij de haven zagen we een bordje over de hoogte van de waterstand bij de grote overstroming van 1916. Altijd weer even een besef van de kwetsbaarheid van ons lage landje, waar gelukkig inmiddels genoeg maatregelen zijn genomen om zo’n ramp te voorkomen.

We waren onmiskenbaar in Monnickendam. Nergens anders zal je zo’n monnik, hoog op een dak zien uitkijken over de stad, denk ik.

Vóór ons lonkte het café. We waren wel aan koffie toe. Op de deur hing een poster, waarmee aandacht gevraagd werd voor een concert op 9 november. M is één van de zangers van de vocalgroep en uit ervaring weet ik, dat het de moeite waard is om te gaan luisteren.

Na de koffiestop zagen we dat de katholieke kerk uitnodigend open stond, dus liepen we even naar binnen. Ondertussen was dat streepje blauw uitgegroeid tot veel blauw aan de lucht en een zon die was gaan schijnen, ook door de kerkramen heen.

Uit de kerk vandaan passeerden we een etalageraam, waarachter een schilderij stond, dat deed denken aan ‘De bedreigde zwaan’ van Jan Asselijn uit rond 1650 dat in de eregalerij van het Rijksmuseum hangt. Dat schilderij is later opgevat als allegorie op Johan de Witt. Het toont een knobbelzwaan die haar nest met eieren beschermt tegen een hond. De zwaan staat voor zuiverheid en de hond voor het kwaad.

De maker van de knappe kopie wandelde met ons mee.

Badend in het zonlicht liepen we terug naar de auto. Wie had vanochtend gedacht, dat de magie echt zijn werk ging doen. Er zou nog genoeg regen vallen deze dag, maar deze wandeling hadden we in de pocket!