Ik kwam thuis en zag op het kerkplein, waar ik vlak naast woon een groepje opvallend geklede mannen van kleur staan. Op hun sjerpen las ik ‘wi kan doe dragers’. Er stond ook een baar en ik herinnerde mij, dat ik had gehoord, dat er een dorpsgenoot was overleden, die lange tijd in Suriname had gewoond. Daar moest wel een verband zijn.

Vanaf mijn balkon zag ik een drone hangen en er stond een man aan de overkant van de straat met een heuse bombardon, die na verloop van tijd in de kerk verdween.

En toen gebeurde dit: (Klik op witte pijl)

(Met excuses voor de filmkwaliteit. Ik film niet zo vaak en ik ben niet bekend met bewerken. Bij de lege beelden is het klaar)

Al zingend kwamen ze de kerk uit en vertrok men richting kerkhof. Al gauw werd er dwars over de weg met de kist heen en weer gedanst. Dat gebeurde op verschillende plekken, voordat men bij het kerkhof aankwam. Zo bijzonder!

In de Surinaamse cultuur staat dat dansen en zingen voor het verdrijven van de duivel. Door onverwachte stappen te maken hopen ze de kwade geesten van de overledene af te schudden. Helaas reikte mijn zicht vanaf mijn balkon niet verder dan de bocht in de straat.

Ik was erg onder de indruk van de Surinaamse manier van afscheid en dat was alleen nog maar datgene van dat klein stukje, wat ik kon zien. Er horen nog veel meer rituelen en gebruiken bij, ook in de kerkdienst. Een soort van het leven vieren, want de dood hoort bij het leven. Ik kende de overledene niet maar was echt geraakt.

Op Youtube vind je filmpjes over die wi kan doe dragers.