De naam van de wandeling deed het gebied waar we doorheen liepen eer aan. Het was behoorlijk bergje op bergje af door parken en bossen en over zandvlakten en heidevelden Maar wat hebben we genoten!

Ik koos deze wandeling door bosrijk gebied in de hoop op herfstkleuren en dat had ik goed geschoten. Vanaf station Driebergen-Zeist loop je over het prachtige landgoed Heidestein.

Bij elke bocht was het genieten.

Een sprookjesachtig huis liet onze fantasie werken over de eventuele bewoners van dit geheimzinnige optrekje. Later las ik op internet, dat het een theetuin is.

Een tunnel, een mooie brug over een waterpartij, aan alles zag je dat we over een landgoed gingen.

Onderweg zagen we genoeg paddenstoelen.

De bebossing maakte plaats voor opener landschap. Dit was het begrazingsgebied Heidestein-Bornia.

Het was nog even Klein-Zwitserland

maar toen werd het duidelijk opener en vlakker. Aan de benaming van de verschillende landgoederen waag ik me niet. Alles liep in elkaar over. Ik weet wel, dat we landgoed Bornea, Heidestein en De Breul aandeden, maar wat en waar bleef onduidelijk. In de loop van de zeventiende tot de twintigste eeuw ontstond er op de Utrechtse Heuvelrug een snoer van landgoederen en buitenplaatsen: de “Stichtse Lustwarande”.

Tunnel onder de A12 door, een leuke hond op de foto

en zo bereikten we ons koffieadres Klein-Zwitserland.

Wat schetst mijn verbazing toen ik naast de horecagelegenheid het huis herkende waar mijn man en ik jaren geleden een paar weken op gepast hebben. De bewoners gingen op vakantie en lieten hun huis liever niet leeg achter omdat het eenzaam en alleen tegen de bosrand van Driebergen aan lag. Nu was het ingebouwd tussen allerlei horeca en vergadercentra.

Nog een laatste stukje door het bos

en door Tempelpark van landgoed Beerschoten Willinkshof, met een tempeltje in neoclassicistische stijl, gebouwd in 1889.

Zo kwamen we weer uit bij het station. Een prachtig rondje van 12,5 kilometer.

(foto’s zijn los aanklikbaar)