Bij verzamelplek ‘De Es’ in het Purmerbos verschenen zes mensen. Samen met de IVN-gids gingen we op informatieve ontdekkingstocht. Het gebied is voor mij bekend wandelterrein, maar van zo’n gids kan ik vast nog wat leren op deze zondagochtend. Het was droog, maar een beetje jammer, dat het zo’n donker weer bleef.

Je kunt het eigenlijk geen wandeling noemen, want we stonden vooral veel stil. Er was aandacht voor bomen en vooral het omzagen ervan. De ruimte, die dat oplevert komt de plantengroei, de insecten en de vogels ten goede.

Als een boom de ruimte heeft kan hij breed uitgroeien. Bij de solitair staande ruwe iep kon je dat zien aan zijn mooie kruin. Om te weten of het een ruwe of een gladde iep is moet je over zijn blad strijken, dan voel je dat. Het blad van de iep is onmiskenbaar te onderscheiden door de min of meer scheve bladvoet aanzet.

Opvallend waren op sommige plekken de kale iepen. Ze hebben de beruchte ziekte ook in dit bos.

Als onderbegroeiing heeft men ooit hazelaars gepland. Die doen het nu een beetje té goed hier, want je ziet ze overal.

De Spaanse aak is een boomsoort, waar ik nog nooit van had gehoord. Ze hebben een opvallend lichte boomstam.

Nog steeds zijn er bloeiende plantjes te vinden, zoals de witte en paarse dovenetel. Ze hebben een behaarde bovenlip, die we met een vergrootglas beter konden bekijken.

Raapzaad stond er ook nog mooi te bloeien. Verder werden we nog gewezen op de rozetvorming van sommige planten, die zichzelf al winterklaar maken, door volop harige blaadjes te vormen, waarmee ze de kou beter kunnen trotseren.

En uiteraard zochten we tijdens deze herfstwandeling paddenstoelen, die daar eigenlijk best veel stonden. Ze waren mij eerder niet opgevallen. De namen ben ik alweer vergeten op een enkeling na.

Met een handig spiegeltje bekeken we wat onderkanten met plaatjes.

Hoe de inktzwam aan zijn naam komt, wist onze gids mooi aanschouwelijk te maken. Als we een kroontjespen bij ons hadden gehad en een stukje papier hadden we zo kunnen schrijven!

We kwamen op een plek waar een moord gepleegd was. Al kijkend en onderzoekend was onze conclusie, dat het een waterral moest zijn geweest, die hier door een roofvogel soldaat is gemaakt. Alleen de veren, de snavel en wat darmpjes waren nog over. Dat is ook natuur.

Dat galappeltjes, die je aan de onderkant van bladeren vindt, door de bomen zelf zijn aangemaakt wist ik niet. Daarmee kapselen ze een insect in, ter bescherming van zichzelf. In het voorjaar komt het insect uit de appel. Blijkbaar kan het dan geen kwaad meer voor de boom. Ingenieus systeem!

Met al dat getuur naar de grond was het ook de moeite om eens om je heen te kijken naar mooie, herfstige doorkijkjes.

De kardinaalsmuts en de rozebottel werden nog even uit de struiken gelicht

en daarmee kwam een einde aan deze interessante wandeling. Nu is de kunst om al het geleerde te onthouden. Ik wandelde in een flink tempo naar huis, want de kou was van het vele stilstaan wel een beetje in me gekropen. Onderweg zag ik nog even een krakeenden-paartje! Zo mooi getekend als die toch zijn!