Dit landgoed maakt onderdeel uit van de Stichtse Lustwarande een gordel van buitenplaatsen tussen De Bilt en Rhenen. Samen met mijn fotomaten maakten we een wandeling door dit gebied, dat in 1835 werd ingericht in de Engelse landschapsstijl. Huize Beerschoten werd in 1889 door brand verwoest en is daarna herbouwd in de neorenaissance stijl.

Met het oog op het vele stilstaan onderweg, vanwege het fotograferen, kozen we de rode route van 4 km. En er was genoeg te zien, een landgoed met alles erop en eraan! De start was vanuit het restaurant van het landgoed.

Eerst passeerden we de Berceau, een zogenaamd paraplulaantje. Vroeger konden de adellijke dames door deze gang van beuken in de schaduw wandelen en dan bleef hun huid wit.

De beeldentuin was een lust voor het oog. Eerst de beelden al,

maar het was ook zo mooi aangelegd met heuveltjes, langs een riviertje met een prachtig bruggetje als blikvanger.

De Konijnenberg lag op ons pad. Je kunt deze kunstmatige heuvel beklimmen en dan zie je dat je middenin een stervormig lanenpatroon staat.

De Goudvissenkom is wel een goede benaming voor deze visvijver. De kom stond lange tijd droog, omdat de gemeente Utrecht de grondwaterstand had verlaagd. Maar gelukkig heeft het Utrechts Landschap maatregelen genomen, zodat er nu weer water in de kom staat en het zijn naam eer aan doet.

Het bosgedeelte is ook fraai, hoge bomen,

kronkellaantjes, prachtig.

We boften met het weer. De zon scheen voortdurend. Het licht door de bomen was prachtig.

Apart was een strook met berkenbomen.

Heel fotogeniek. Ik moest tenminste even de fototechniek ICM (bewegen met je camera) toepassen hierop.

Nu ik toch bezig was met die techniek, dan lenen zich de laatste herfstkleuren er ook wel voor.

En bij een open vlakte moesten we de in bloei staande bloemenrand nog even vastleggen.

Kortom, we kwamen fotografisch weer helemaal aan onze trekken!