Ik keek naar buiten en zag een prachtig licht over het land. De donkere lucht die wegtrok en de zon, die haar best ging doen om te schijnen. Razendsnel ging ik naar buiten. Toen ik op een open plek aankwam om dat wat ik gezien had vast te leggen, was het al over de top van schoonheid heen. Jammer.

Maar de zon en de temperatuur deden weldadig aan, dus ik wandelde verder. Kijken of ik dat licht, wat we nu al dagen moesten missen toch op een of andere manier kon vastleggen. Ik zag een groep smienten opvliegen. Hun wit aan de vleugels werd zelfs op een onscherpe foto opgelicht door de zon.

Verder lopend lagen de woningen er mooier bij dan anders, of leek dat maar zo.

Ik naderde het Purmerbos.

De bomen vingen nog wat zonlicht, terwijl die zon al aardig zakte.

Roodborstjes hadden het druk. Ze gaan ook wel eens in het tegenlicht zitten.

Dat doen overtrekkende wilde ganzen dan weer beter, met hun kop in het licht.

Weer op de weg aanbeland genoot ik nog van het mooiste schouwspel van deze wandeling, de schaduw.