Na de fijne maandag-ochtendwandeling door de sneeuw met sneeuwbuien, kwam ik thuis op het moment, dat de zon probeerde door het grijze wolkendek te breken. Het klaarde helemaal op. Ik nam amper tijd om te eten en nam de pont naar de overkant van het Nood-Hollands kanaal, waar het Ilperveld ligt.

In een weldadig zonnetje genoot ik van de vergezichten in de sneeuw.

Er was een druk luchtverkeer van grote groepen brand- en wilde ganzen,

maar ook kieviten raakten op drift. Ik vraag me af of ze vertrekken of juist alweer terug zijn hier in onze contreien.

Ik leek wel alleen op de wereld en genoot uit volle teugen.

Ik liet de zon zijn werk doen. Die zonnekracht heb ik nodig na al die grijsheid van de afgelopen periode.

Soms loopt het pad rechts van het watertje De Dorre Ilp, maar dan opeens weer langs de linkeroever. De benodigde bruggetjes zijn met sneeuw helemaal fotogeniek.

Hekjes zijn decoratief in het landschap.

Het pad, dat ik liep is het fiets/wandelpad naar Purmerland/Den Ilp. Vlak voordat het pad op de weg uitkomt stond ik op het voor mij verste punt. Langzaam had ik tijdens de wandeling ons dorpskerkje als ijkpunt in de verte zien verdwijnen. Maar vanaf hier kon de terugweg beginnen.

Eigenlijk vond ik het jammer toen de pont weer in zicht kwam. Helaas was het nog te koud om daar even ergens te gaan zitten om verder te genieten.

Wel keek ik nog even om naar de bijzondere wolkenlucht.

Deze luchtopname pik ik even van ons buurtblog, met dank aan Niek. Precies het overzicht van mijn wandeling!