In de wetenschap, dat het ijs nog niet overal is weg gedooid en dus voor verraderlijke gladde plekken kan zorgen, kozen we als wandeldoel voor de beschutting van een stad. Ook in de hoop op schone stoepen. Uit het raam kijkend bij Huis aan het Water zagen we dat het een grijze boel was buiten, niet heel uitnodigend. Gelukkig werden de dijkversterkings- werkzaamheden niet meer gehinderd door vorst.

Zelfs in de straten van Edam moest je blijven opletten op gladde stukjes.

Maar gelukkig waren er straten, waar we goed om ons heen durfden te kijken en dan weet je weer, dat Edam de moeite waard is. Het 600 jaar oude stadje is trots op zijn voorouders. Rond 1230 stichtte men hier al een nederzetting bij een dam in de rivier de E(e) of IJe. Het groeide uit tot een handelsstad dankzij de doorvaart naar de Zuiderzee en ontwikkelde zich door scheepsbouw, haringvisserij en de beroemde kaashandel, met stadsrechten verkregen in 1357. Vandaar dat er nog genoeg te vinden van historische waarde, want men onderhoudt en bewaart alles zorgvuldig. Er zijn veel gevelstenen te bewonderen

alsook de vele soorten gevels.

De winter was nog wel te zien in de speciale gloed, door smeltend ijs in de grachten en natuurlijk ook nog door resten sneeuw en de laatste stuiptrekkingen van een sneeuwpop.

De Grote Kerk kent een geschiedenis van afbraak en opbouw. Zo zijn hele stukken door brand en blikseminslag verwoest. De herbouw mist wel elementen van speksteenlagen en meer details, die ooit aanwezig waren bij het hele kerkgebouw, waardoor je nu een tweedeling ziet in de bouw. Maar het blijft een mooie en imposante kerk.

Het kerkhof had ornamentale graven ertussen liggen.

We liepen door de Kerkstraat richting de Dam van Edam.

Op maandagochtend is daar altijd de bakker open met tearoom. Dat is wat we net nodig hadden om even door te warmen. Het vroor weliswaar niet meer, maar de gevoelstemperatuur was maar +1. Gelukkig lag de tearoom aan de voor ons goede kant van de Dam, want die Dam hadden wij onder deze winterse omstandigheden niet kunnen oversteken. Tenzij met het gebruik van een prikslee om af te dalen. Zo’n prikslee was in deze contreien ooit de mogelijkheid tot schaatsvertier voor de arme mensen, die geen schaatsen konden betalen. Hier stond hij in een etalage.

Op het laatste gedeelte, weer richting de auto,  leek het al grijzer weer te worden. De speeltoren verdween al meer in de mist.

Gauw naar huis bij de kachel is het devies!