Na het museumbezoek startten we de wandeling waarvoor we eigenlijk waren gekomen. Het was erg grijs weer. De lange weg door de Etersheimerbraak, waar je normaliter aan het eind de molen ziet staan, eindigde vandaag in de mist.

Maar al gauw doemden de contouren op en ook hoorden we het geluid van grote groepen ganzen. En ja, daar vlogen ze over.

Schapen graasden in de mist.

De Etersheimerbraak is een polder die trapsgewijs is opgebouwd. Het diepste gedeelte  is het laagste stukje van Noord-Holland, 6m60 onder N.A.P. Moeilijk te zien, maar het is lager dan laag.

De molen kwam dichterbij.

We passeerden de braakmolen en de horeca daar. Helaas alles gesloten, so be it. De poldermolen werd gebruikt om in 1632 de Etersheimerbraak droog te malen. Daarna is de molen verschillende keren getroffen door bliksem. Sinds 2002 staat de molen er weer in gerestaureerde staat samen met bezoekerscentrum De Breek en een mini archeologisch museumpje.

We naderden de dijk. Schapen bekeken ons nieuwsgierig.

Daar stond dan het doel van onze wandeling. Na het plaatsen van het beeld Veenus van Rob Cerneüs is er een paar keer een poging gedaan om het bronzen beeld te stelen. Het meisje met de laarzen staat voor kwetsbaar en sterk tegelijk. Net zoals de polder die diep onder N.A.P. ligt. Na de dijkverzwaring werd Veenus herplaatst. Ik moet zeggen dat ik teleurgesteld ben over de nieuwe plaats van het beeld, namelijk op een verhoging achter de dijk. Het lijkt zo of het meisje niet over de dijk heen kan kijken. Ik begrijp de noodzaak om het zo op te lossen. Er is nu verlichting en camerabewaking. Jammer, met dank aan de criminelen.

We liepen verder over de vernieuwde dijk. Dat geeft wel een veilig gevoel. De stevigheid straalt ervan af.

De kleur van het natuurgebiedje buitendijks valt op deze grijze dag extra op.

We troffen een mooie decoratie aan. Ik legde de associatie met de stevigheid van de dijk. Misschien zijn deze zware keien wel datgene waar de dijk mee opgebouwd is. Die kunnen we hier dan bewonderen.

De historische grenspaal, in de vorm van een obelisk, die de  grens van Zeevang aangeeft  is waarschijnlijk even weggeweest. De herplaatsing vraagt nog om een finishing touch. Wel mooi dat zo’n historische voorwerp terug mag komen op de moderne nieuwe dijk.

En dan komen we uit bij de ingang van het buurtje Etersheim, waar de auto geparkeerd staat. We genoten van de speciale sfeer van het grijze mistige koude weer.

Als afsluiting reden we langs de dijk naar Edam voor een heerlijke lunch bij paviljoen het Strandbad bij de haven van Edam.