Dat was de naam van onze wandeling op de Wandelsite en inderdaad, we hebben genoeg zeeduinen beklommen. De start was bij het Witte Kerkje aan de Brink van Groet. Het is gebouwd op een terp.

Daarvandaan vertrok ons vijfkoppige wandelgezelschap onder leiding van J. K. de duinen in.

We liepen door een bosrijk gebied boven langs een grote zandvlakte, die in de laagte lag.

Er volgde een meer open gebied, dat uitkwam bij Camperduin.

Daar zag je het beginpunt van de 5,5 km lange Hondsbossche- en Pettense Zeewering.

Achter een eerste rij zeeduin lopend, zagen we een opening in die duinenrij. Die is speciaal gemaakt om de zee het land te laten overspoelen bij hoog water of springtij. De kracht van de golven kan dan wat afnemen en de rest van de duinen worden op deze manier hopelijk gespaard.

Op het strand aangekomen waagde de zon een kans om door de wolken te breken.

Helaas zette het feestje niet door en bleef het de hele verdere dag grijs. In strandpaviljoen Hargen streken we even neer voor koffie.

De route werd vervolgd.

Na drie kilometer strand gingen we bij de Kerf de duinen weer in. De Kerf, is ook een kunstmatige inham in de duinen, net als we bij Camperduin al zagen, ooit gemaakt om als overloopgebied, van de zee te dienen. Hier is het alweer dermate dicht geslipt, dat de zee geen kans meer maakt om het duingebied binnen te komen.

In de Kerf vonden we een soort uitkijkpunt, die voor ons als de perfecte lunchplek diende.

We daalden af,

passeerden het Vogelmeer

en liepen een gedeelte van de zogenaamde ‘roet route’, genoemd naar de grote brand, die hier in 2009 gewoed heeft en waar je hier en daar nog wat sporen van terug ziet.

Door het bos

duintje op, duintje af

door heidevelden

kwamen we langs een plek waar men bezig was met houtkap. Naast de vele verbrande bomen haalt men in een bepaald gebied alle bomen weg met de bedoeling, dat daar het stuiflandschap van vroeger terugkomt. Nieuwe natuur!

Ongemerkt waren we de route al rond gelopen, want we stonden bovenop een klimduin. Vandaar af zagen we het Witte Kerkje liggen.

Dat duin hoefden we alleen nog maar af te dalen en we waren bij onze auto’s. De prachtige wandeling in gezelschap van fijne mensen zat er alweer op! Er stond 16 km op de stappenteller.