Fietsen zie ik meestal als noodzakelijk kwaad. Het is mijn enige vervoermiddel, dus met de fiets verplaats ik me als ik dat niet wandelend doe of met het openbaar vervoer. Met een prachtige dag vol zon in het vooruitzicht leek het me leuk om eens een ‘echte’ fietstocht te gaan maken. Weliswaar had ik wel een doel, maar daarover later. Ik nam de pont om via het fietspad langs het Ilperveld naar natuurgebied ’t Twiske te gaan. Maar ook daar fietste ik er meer langs dan dat ik er door heen ging. De runderen liepen ook net aan die rand. Meestal zitten ze verderop in het gebied.

Wat me eigenlijk nooit gebeurt, is dat ik mijn mobiel vergat. Dus even google maps raadplegen zat er niet in. Ik fietste de route, die ik ging maken nog niet heel vaak. Ik kan me altijd al slecht oriënteren, dus was het eigenlijk onvermijdelijk, dat ik op een gegeven moment op een punt was, dat me totaal onbekend voorkwam. Ik moet het sowieso altijd hebben van ijkpunten in het landschap. Ik wist dat ik het spoor moest oversteken en aan de andere kant begon de polder de Wijde Wormer.

De wegen in de Wijdewormer, net zoals in de meeste polders zijn lang en kaarsrecht. Ik dacht dat er geen einde aan kwam en ging vreselijk twijfelen of het wel de goede weg was. Maar gelukkig kreeg ik zicht op het ijkpunt, dat ik had onthouden van vorige keren, dat ik hier was, de Herculesmolen. Het is een Amerikaanse Windmotor. Ze is als poldermolen geïnstalleerd in 1922. In 1993 is ze vervangen door een elektrisch gemaal. Na restauratie is het nu een bezienswaardigheid langs het fietspad.

Ik was blij, want nu had ik mijn bestemming bijna bereikt. Ik fietste de Kalverpolder in, om een plas-drasgebied heen, dat tegen Zaanstad en de Zaan aan ligt.

Daar stopte ik na 16 kilometer fietsen bij een natuurgebied.

Daar kon ik even bijkomen en genieten van een bijzonder schouwspel waarover morgen meer. Met mijn slechte oriëntatievermogen nam ik angstvallig dezelfde weg terug. Ik zocht dus weer de lange saaie Zuiderweg op door de Wijdewormer en nam daar een afslag richting ’t Twiske. Maar eindelijk klom ik de polder uit en stond bovenop de dijk. Gelukkig was het duidelijk, dat ik maar één kant op kon fietsen en kreeg ik zicht op de spoorwegovergang.

De route van de heenweg richting ’t Twiske had ik hier weer op kunnen pakken, maar ik koos ervoor richting Purmerland te gaan, een klein dorpje, dat vroeger bij onze gemeente hoorde. Bekend terrein!

Meteen naast de kerk gaat de weg richting het Noordhollands kanaal. Dat weggetje heeft iets speciaals. Het doet on-Nederlands aan met zijn hoge bomen gecombineerd met wilgen. Een kunstschilder die ooit in ons dorp woonde, Cor Dik, schilderde dit weggetje. Dat schilderij hangt bij mijn zwager thuis. Ik begrijp, dat dit weggetje gekozen werd als onderwerp voor een schilderij. In het verder kale en uitgestrekte land viel deze Purmerlanderrijweg op. Ook nu nog vind ik de weg fotogeniek, hoewel het aantal hoge bomen aan het verminderen is.

Op bekend terrein hoefde ik niet meer zo op te letten en ontspannen kwam ik aan bij de pont. Terug had ik er iets korter over gedaan, maar totaal was de rit goed voor 30 km.

Mijn voornemen is om vaker te gaan fietsen en mijn vaardigheid met een routeplanner te oefenen. Dan kom je altijd thuis en hoef ik niet zo ingespannen op te letten.