Ik had van mijn schoonzus, die op een boerderij woont begrepen, dat er al lammetjes waren geboren. Mijn programma voor de oppasdag op mijn kleinzoon was klaar. We fietsten in de loop van de ochtend naar de boerderij. En daar is voor zo’n hummel van bijjna drie zoveel te ontdekken en te beleven. Allereerst stond hij oog in oog met een grote hond. Mijn zwager had hem vastgezet, wetende hoe overweldigend zo’n hond kan overkomen op zo’n klein jochie, hoewel er geen greintje kwaad zit in die hond. Ik begon hem te aaien en A wilde ook wel voelen hoe zacht hij was. Even later lag de hond op zijn rug voor ons. Hij wilde nog wel meer gekroeld worden. En langzaam liet A zijn aanvankelijke aarzeling varen. Op de achtergrond hoorden we al steeds het kraaien van een haan. Het bleek dat er een paar kippetjes en een haan van het bijzonder ras Wyandotte binnen in een hok zaten. Als hobbyboer fokt mijn zwager deze soort voor wedstrijden.

Toen waren er nog de Vlaamse reuzen, een konijnensoort, die ook meedoen aan wedstrijden en pluimveetentoonstellingen. Door het liedje ‘ in impe dimpe langelaan’ weet A inmiddels, dat ‘Vlaamse reuzen met spikkeltjes op hun neuzen’ konijnen zijn. En geen kleintjes. Hij keek zijn ogen uit.

Binnen bij de koffie mocht A spelen met het speelgoed van de kleinkinderen van mijn zwager en schoonzus. Ik hoorde hem praten met de poppetjes en spelen met autootjes en een garage uit vroeger tijden. Heerlijk.

Aan het eind van ons bezoek gingen we kijken bij de lammetjes. Er waren er pas drie en er stonden nog heel wat toekomstige moederschapen klaar om te bevallen.

We liepen door de stal en daar hing zomaar een schommel. Die moest ook nog even uitgeprobeerd worden!

Het was een heerlijke ochtend met excuses voor de fotokwaliteit.