Ik fietste het dorp uit in de mist. Het was hoopvol, dat de zon al probeerde door te breken, maar het was toch nog goed grijs.

Vanuit het Huis aan het Water gingen we naar een parkeerplek bij de dijk in de buurt van Uitdam. We klommen de dijk op

maar wat een wijds uitzicht over de Gouwzee zou moeten zijn, was nu een kleine wereld. Het riet was te zien, maar daarachter vandaan hoorden we veel vogelgeluiden, maar we zagen niets. De horizon ontbrak helemaal.

Wel zagen we een zogenaamde broeihoop liggen. Die is bedoeld voor de ringslangen om hun eieren uit te broeden.

Toch leek de mist wel op te trekken toen we de dijk verlieten en Uitdam warempel voor ons zagen opdoemen.

De windmolens leken geen wieken te hebben.

We passeerden een vogelgebiedje, maar het was moeilijk om in  het mistige weer goed te zien welke vogels er zaten. Scholeksters en wintertalingen zagen we. We hoorden de kievit, we zagen de wulp vliegend, tussen de groepen brandganzen zaten twee hazen. De foto’s zijn wel zoekplaatjes geworden.

En we hoorden de grutto. Je moet goed kijken, maar hij zit er.

We liepen Uitdam helemaal door (een straat). Het gehucht heeft 135 inwoners en ligt aan de Waterlandse Zeedijk met aan de ene kant de Gouwzee en aan de andere kant een groot meer de Uitdammer Die.

Ook bekeken we het piepkleine kerkhof even. Een mooi verstilde plek met wat bijzondere graven.

Door de werkzaamheden aan de dijk is de doorgaande weg hier verder geblokkeerd.

Voor ons was het ook ver genoeg. We keerden om en bekeken van afstand het silhouet van een eiland in de Uitdammer Die. Dit grote meer bleef verder onzichtbaar vandaag.

Even nog een indruk wat ons nog meer op viel. Als je wandelt zie je toch meer.

De mist was plaatslijk. Het laatste stuk naar de auto was het weer een dichte mist waaruit de achterop-lopers opeens opdoemden.

Een aparte wandeling met die mistige omstandigheden.