Niet iedereen zal kunnen begrijpen, dat ik heel blij word bij het zien van een ijsvogel. Bij menig rondje, dat ik eerder dit jaar om het dorp liep, hoopte ik een glimp op te vangen van de prachtige vogel. Een enkel keertje lukte het, zoals hier, maar meestal was het ijdele hoop. Ik had die hoop dan ook allang opgegeven. Een paar dagen geleden liep ik de dijk op om naar mijn vriendin te gaan. Verder niks. Natuurlijk keek ik, uit automatisme richting de ijsvogelwand. Daar valt me een poepspoor op bij één van de gaten. Hee, zou dat op bewoning duiden?

In eerste instantie was er niks te zien daar aan de overkant van de ringvaart, dus ik liep verder over de dijk. Toen viel mij daar toch iets blauws op. Inzoomend zit hij daar echt, de ijsvogel. Ik sprong nog net geen gat in de lucht.

Het waaide stevig. Voor de fotograaf een moeilijkheidsfactor om de camera stil te houden, maar de ijsvogel zat als een standbeeld op wacht en maakte in de verste verte geen aanstalten om weg te vliegen. Wat een cadeautje!

De dag erna wilde ik rond dezelfde tijd nog eens proberen of ik hem kon zien. Ik heb inmiddels wel geleerd, dat er een grote factor geluk bij komt kijken. En helaas, het paaltje, dat daar strategisch is neergezet was leeg.

Ik liep naar de plek waar ik eerder in het jaar wel eens iets zag. Zat daar iets blauws onderin de struik? Ik zoom in en klik. Tot mijn stomme verbazing had ik niet één maar twee ijsvogels op een takje te pakken. Hoe dan? Een heus paartje, de linker is het vrouwtje, want die heeft rood aan de snavel.

Al snel vlogen ze weg, richting de ijsvogelwand. Dus ging ik daar nog maar een keertje naar toe, maar ik was eigenlijk al tevreden met wat ik had geschoten. Ik zag niets, maar mijn oog viel op een paadje door het riet. Mochten ze komen, dan zou een plekje aan de waterkant me toch een paar meter dichter bij het schouwspel brengen. Tot mijn stomme verbazing ontdek ik daar in het riet een stevig bankje. Het leek er wel voor mij neergezet.

Ik zat er heerlijk uit de wind. met goed zicht op de wand. Alleen was daar aan de overkant weinig te beleven. Toch begon er een soort van voorprogramma. Een futenpaartje, zwom vlak voor mijn neus heen en weer. Ze hadden geen erg in mij, terwijl ze altijd erg schuw zijn en meteen onder water duiken. Maar nu werd er heel wat gepoetst en geboend en ik zat eerste rang. Ik hoopte nog stiekem op een balts, maar dat zou echt teveel geluk geweest zijn.

Opeens hoor ik de schrille roep van de ijsvogel en zie een blauwe schicht. Hij is dus in de buurt. En ja, ik hoef niet lang meer te wachten of hij zit op het paaltje.

Hij bewaakte de vesting goed, zo leek het.

Hij begon aan een wasbeurt en net als de vorige dag ziet het eruit, alsof hij hier voorlopig niet weggaat.

Ik stapte op een gegeven moment wel op, want hoeveel foto’s wil je hebben van een ijsvogel op een paaltje.

(alle foto’s zijn los aanklikbaar)