De regelmaat was er bij mij een beetje uit om langere afstanden te lopen, maar op deze dag stond er dan toch weer een wandeling van 20 km gepland. Daarvoor reisde ik af naar Veenendaal West. Daar op het station stond de rest van de wandelgroep al te wachten.

Door de bebouwde kom

kwamen we al gauw buiten de stad. We volgden gedeeltelijk de geel rode route bordjes, als onderdeel van de Heuvelrug4daagse.

Na zo’n kilometer of drie passeerden we het Egelmeer. Voor mij heel gedenkwaardig, want dat is mijn achternaam. Ik had al eens opgezocht, waar die naam vandaan kwam. Helaas had het niks met egels te maken, waar ik altijd een zwak voor heb. Op een bord hier bij het meer las ik het verhaal, dat de naam zijn oorsprong vond in de tijd van de Romeinen. Het meer werd toen Aegil Marum genoemd en dat betekent bloedzuigermeer. Later werd het verbasterd tot Egelmeer. Het meer staat trouwens bijna leeg.

Ons doel was de Elsterberg, die we bereikten via een smal pad door een heideveld.

Boven hebben we een mooi uitzicht. Je kijkt helemaal richting het windmolenpark bij het Eemmeer.

We dalen af en lopen door een leuk naaldbomentunneltje.

De hele route is een klimmen en dalen via de Sparrenbosche berg en de Remmerdense heide en nog meer mooie namen.

Dan zijn we in een gebied dat Plantage Willem III heet. Er schijnen hier wilde paarden te lopen, maar helaas zagen we die niet.

We doorkruisten heel wat mooie lanen.

Ergens op landgoed Prattenburg genieten we van ons meegebrachte lunchpakket. De dag begon met blauwe luchten, maar helaas trokken er net nu wolken voor de zon.

Wij genoten even goed van de natuur en het oprukkende voorjaar.

We spotten al wat bloeiers.

Het glooiende landschap maakt de Utrechtse Heuvelrug erg aantrekkelijk.

Zo komen we uit bij horeca-gelegenheid Mas Montange op de Amerongse berg, waar het op deze heerlijke zondagmiddag flink druk is, maar wij vonden nog een plaats op het terras.

Toen we daar weer vertrokken konden we nog even genieten van mooie paarden en de prachtige oude tabaksschuur die daar stond.

Door de mooie bossen lopend

kwamen we uit bij de zogenaamde ‘eenzame boom’, weer zo’n bijzondere plek in het landschap. Vandaaruit kun je als een soort ster wel 6 of 8 paden nemen.

Bij een rij beukenbomen op ongeveer 2 meter voor een berkenbos waren de stammen allemaal wit geschilderd. Dat was ter bescherming van de kwetsbare stammen tegen de zon. Normaal staan beukenbomen dicht op elkaar in een bos en beschermen ze elkaar. Ook laat ik nog wat andere bijzonderheden zien die me opvielen.

We hadden een soort van ronde gelopen, want we kwamen terug bij het Egelmeer.

Voordat we het wisten liepen we alweer Veenendaal binnen.

Nagenietend van de wandeling, het fijne gezelschap en de goede gids zaten we even later in de trein.