Dat was de titel van onze wandeling, zoals hij op de Wandelsite werd aangeprezen. Ik ken Marken wel, maar was er lang niet geweest. Ik zag helemaal voor me hoe we rondom Marken lopend, de rest van Nederland van alle kanten konden bekijken.

Helaas liep dat even anders. De buitendijk, waarover je rondom ’t schiereiland kunt lopen, was deels afgesloten, dus paste onze organisator de route aan. Zo kwam het dat we eerst door het dorp liepen, waar alle uitingen van het koningsgezinde Marken nog ruimschoots te zien waren. Zij zijn nu dan ook meteen al klaar voor 5 mei.

Door de, o zo noodzakelijke werkzaamheden i.v.m. dijkversteviging misten we een gedeelte van de vergezichten. Nu liepen we via een paar buurtschappen, dat zijn groepjes huizen dichtbij elkaar op een terp of werf gebouwd. Dat deed men vroeger ter bescherming van overstromingen en het gure weer. 

Uiteindelijk bereikten we de dijk via de Rozenwerf, dat flink in de steigers stond.

Vandaar was het een kant op mogelijk richting de vuurtoren ‘het Paard’ te lopen.

Die vuurtoren zie je vandaar af, dan langzaam dichterbij komen.

Het was prachtig helder weer. Dus de beloofde vergezichten (Flevopolders en Almere) waren vanaf deze kant wel te zien.

Aan de landzijde was het ook een mooi schouwspel. Hazen en vogels hadden het druk. Soms al met hun kroost.

Bij de vuurtoren genoten we van een korte stop en van het prachtige weer.

We naderden de bebouwde kom, nu van een andere kant.

De kerkdeuren stonden uitnodigend open, dus daar liepen we even naar binnen,

voordat we neer zegen op een terras aan de haven.

Na de koffie/lunchpauze liepen we naar de bukdijk, een soort zinloze pier. Ooit was de dijk bedoeld, als onderdeel van de inpoldering van de Markerwaard, een plan, dat nooit gerealiseerd werd. Men begon de bouw in 1941 en staakte ermee in 1943. Het is een langgerekte strekdam, die begroeid is en een prima wandelpad heeft. Dat liep twee en een halve kilometer tot de punt. Dit gedeelte van Marken kende ik niet, maar het was een bijzondere ervaring.

Omringd door water, links de Gouwzee en rechts het Markermeer.

Het is hier heel stil. Daar getuigt dit nest wel van, dat vrij dicht naast het pad lag.

Richting het einde van het pad leek het net of we zo door konden lopen naar Volendam.

Er zat toch echt nog een flink water tussen.

We keerden om en na totaal ongeveer 15 km namen we de bus, die ons weer van dit mooie schiereiland terug bracht naar de ‘vaste wal’.

Het werd niet echt een rondje om, vanwege het improviseren met de route, maar wel een heerlijke wandeling in goed gezelschap!