Voordat ik het hotel verliet om aan de tweede wandeldag te beginnen maakte ik een foto vanuit mijn kamer van de huizen, die ik daar zag. Ik had ontdekt, dat ik uitkeek op de plek, waar mijn zoon 45 jaar geleden zijn eerste stapjes zette. Ik liep ook nog een rondje om het betreffende huis van de andere kant te bekijken. Daar was wel iets aan veranderd, maar de schuur, alias vakantiewoning stond er nog net zo. Even sweet memory’s.

Vanaf de verzamelplek liepen we al snel De Koog uit.

Vandaag geen strand- maar landdag. We liepen naar het zuiden door polder Waal en Burg. Een agrarisch gedeelte van het eiland

In het verleden zijn hier vaak overstromingen geweest. Daar zijn de plassen nog herinneringen aan. Weegeswaal is een uitkijkpunt, hier in 2018 aangelegd.

Het land is nu ingepolderd. Wel zo veilig.

Hier te lopen was het feest van het fluitekruid. Zo mooi overal.

Maar we hebben ook andere planten bewonderd. Ik ken niet alle namen: wikke, – , boshyacint, (dezelfde als eerder), een paddestoel, vogelkers, boterbloemen, -, klaproos en -.. Wie een aanvulling weet, graag.

Via Den Burg, de hoofdstad van het eiland, waar we even pauzeerden met een kopje koffie op een terras,

en allerlei leuks bewonderden

liepen we verder richting de Hoge Berg.

In dit landschap zagen we het fenomeen tuunwal. Men bouwde hier met een opstapeling van grasplaggen de erfafscheidingen.

Ook zie je hier overal de typisch Texelse schapenboeten. In het noordelijke gedeelte van het eiland zal je ze niet zien. Ze komen alleen voor in het gebied rond de Hoge Berg. Dit is het oudste gedeelte van Texel. Hier werden vroeger al schapen gehouden. De boeten, die op de percelen gebouwd werden waren voor de hooiopslag en gereedschap. Het is dus geen stal voor de schapen maar een berging van het gemaaide gras voor de wintervoorraad. De specifieke vorm is zo gebouwd, omdat de platte hoge achtergevel wind en regen opvangt. Vroeger had elke boer zijn eigen perceel, afgescheiden met tuunwallen en voorzien van een boet.

We passeerden de begraafplaats van de Georgiërs. Hier liggen Georgische soldaten begraven, die samen met de Amerikanen vochten tegen de Duitsers om ons land te bevrijden. Texel was het laatste stuk Nederland, dat bevrijd werd. Van het regiment Georgiers keerden er 147 terug naar huis. De rest, zo’n 400 man, vond hier zijn laatste rustplaats.

Hier lees je hun verhaal.

We kwamen het laatste stuk over een vrij nieuwe dijk te lopen richting de boot.

Over een dijk lopen levert vaak een mooi schouwspel op, ook nu. Zowel aan de linkerkant, het wad,

als rechts o.a. zicht op het witte kerkje van Den Hoorn.

Aan het eind namen we nog even een afslag over de dijk, de bosjes in. Een paar mensen wisten van een heemtuin daar. Helaas bleek de boel overwoekerd.

Door een stukje duin bereikten we de boot. Het verblijf op dit heerlijke eiland zat er al weer op. Ik heb genoten en neem me voor om snel terug te gaan.

(foto’s zijn los aanklikbaar)