We zochten de dijk op langs de Gouwzee en parkeerden de auto’s bij een weg, die naar Holysloot leidt. In de verte zagen we het idilische witte kerkje al liggen tussen het groen.

Langs onze route was het rijk aan wilde planten. Het zou een prachtig veldboeket hebben opgeleverd.

Maar ook naast bewoonde huizen een vervallen boerderijtje. Dat laatste is daardoor fotogeniek. (vind ik dan)

De weg die we liepen ging door de Blijkpolder.

Verder staken we het Goudriaankanaal over. Een kanaal waar men tussen 1826 en 1828 aan gegraven heeft. Het moest de vaarverbinding vormen tussen Amsterdam en Marken, omdat het IJ dreigde dicht te slibben. Het kanaal is nooit voltooid. Wil je weten waarom, dan kun je hier de hele geschiedenis lezen.

Eerst kwamen we langs ‘ het Schoolhuis’, de horeca van het dorp. Helaas niet open op maandagmorgen.

Holysloot lag er weer pittoresk bij met als blikvanger het witte kerkje en het mooie waterbord.

De tuinen van de bewoners konden onze bewondering oogsten.

We liepen tot het pontveer. Naast twee toegangswegen kun je Holysloot ook bezoeken via het water.

Er was een kleine aanvaring met de veerman. Die kwam naar buiten omdat ie dacht, dat ik zijn huis van binnen aan het fotograferen was. Er stonden twee poppetjes voor zijn raam van buurman & buurman. Die wilde ik op de foto zetten. Maar ik had geprobeerd naar binnen te kijken om contact te maken met de bewoners, maar de spiegeling verhinderde dat. Dus maakte ik de foto met mijn medewandelaars in de spiegeling. Toen we uitlegden wat ik deed was het goed, maar de man was supergevoelig voor toeristen. Daar had hij slechte ervaringen mee. Tja als ze opeens bij je binnen staan om de boel te fotograferen, begrijp ik dat wel. We hadden nog een leuk gesprek verder.

Zoals gewoonlijk liepen we dezelfde weg terug.

Op een reiger en een kievit na was het erg rustig op het land.

Op het weggetje daarentegen was het opeens best druk.

Zonder ongelukken bereikten we onze auto’s weer. En dat alles met Amsterdam op een steenworp afstand.