Ondanks een aantal afzeggingen vertrokken we met een zestal wandelaars richting Hobrede. Daar troffen we dit bord aan.

Dat waren we ook niet van plan! Na het parkeren van de auto’s liepen we een stukje door het dorp.

We hadden te maken met een mooie landelijke omgeving.

Bij een hek sloegen we af, het weiland in.

Ergens halverwege moesten we met een trekpontje over. Zes personen vervoeren was de max, dat was wel te merken. Het kwam erg aan op een goede verdeling van het gewicht. Evenveel personen aan beide kanten van het touw, niet teveel opzij of naar achteren, want dan helde het pontje vervaarlijk een kant op.

We liepen verder tot aan de spoorlijn.

Voor de variatie ging het aan de andere kant van het weiland weer terug.

En dus kregen we weer met hetzelfde pontveertje te maken. We werden er nog handig in. Het is namelijk niet alleen op het pontje staan en jezelf naar de overkant trekken, maar je moet eerst over een hekje klauteren. Dat is nog niet voor iedereen even gemakkelijk. We zijn al op leeftijd he.

Hazen vermaakten zich in het weiland en wij vermaakten ons met de hazen.

We keken uit op de watertoren van Kwadijk en mooie zwanenbloemen langs de waterkant.

Weer op de verharde weg lopend zagen we in een weiland schapen staan en liggen.

Maar we zagen ook iets wits in een greppel. Was dat ook een schaap? Zat ie vast in de greppel of was ie dood? We wilden poolshoogte gaan nemen, want dat schaap, of wat het was, moest worden gered.

Er was al een drietal van ons over het hek geklommen toen er een auto stopte. Die meneer raadde af om het weiland in te gaan, omdat dan alle schapen onrustig zouden worden en op tilt slaan. Wij vroegen of hij wist waar de eigenaar van de schapen woonde, toen er opeens een klein autootje stopte en de chauffeur ons vroeg wat er toch gaande was. Hij bleek de boer van de schapen te zijn. Hij bekeek de betreffende greppel en zei: “Dat schaap slaapt. Droge greppels zijn koel en schapen slapen daar graag in”. Probleem opgelost. We maakten nog een praatje met de man en zo wees hij ons op een koffieadresje vlakbij. Er bleek namelijk een zogenaamd Rustpunt te zijn, waar alles verkrijgbaar is aan koffie, thee, fris, koek. En dat alles gewoon op een boerderij. Daar gingen we heen, want we waren wel toe aan een kopje koffie.

Rustpunten herken je aan hun bord. Je zet zelf koffie of wat je wil hebben, tegen een kleine vergoeding.

Nu zaten we lekker buiten, maar bij minder weer zit je binnen ook comfortabel. Ik herkende de plek van een eerdere wandeling. De ingenieus gemaakte foto van ons allen, een selfie 6x, was gemaakt door Gerben met zijn telefoon.

Na de afwas liepen we door Hobrede richting geparkeerde auto. We bewonderden ondertussen de tuinen en zagen hoe leuk mensen hier wonen.

Bij het Dorpshuis werd er nog even in een boekenkast geneusd alvorens we op huis aan gingen. Het was een vermakelijke ochtend. De afzeggers hebben wat gemist!

Collage-foto’s zijn los aanklikbaar voor een groter beeld.