Misschien wel meer dan veertig jaar geleden was ik hier al eens. De Woude is een eilandje in het Alkmaardermeer. Je moet met de pont er naar toe.

In mijn herinnering stonden er een paar huizen rond een kerkje en een uitspanning. Ik vond het onherkenbaar veranderd, zeker aan de kant waar de pont aanlegde.

M en ik sloegen linksaf en daar liepen we een heel eind over een verharde weg. Op een gegeven moment volgden we de dijk in noordelijke richting. Daar begon de grasdijk zoals ik mij dat herinnerde van De Woude.

Zo liepen we de hele dijk in de rondte goed voor bijna 7 km. Wind en water alom,

Leuke plantengroei

De dierenwereld was ook vertegenwoordigd.

Omdat je over een dijk loopt heb je overzicht over de polder. Mij vielen de kronkelslootjes op. Meestal zie je hier in onze polders van die rechttoe, rechtaan sloten. Het veenweide landschap was hier vroeger veenmoeras. De sloten van nu volgen de natuurlijke loop van de vroegere stroompjes en de grillige grenzen van Middeleeuwse landontginningen. Door behoud en landschappelijke keuzes is ontkomen aan de moderne, rechte ruilverkaveling.

En ondertussen kletsten we er op los. Je hebt het gevoel ver weg van alles te zijn. De overkanten zijn door een breed water van ons gescheiden.

Zo naderen we weer de bewoonde kant van het eiland.We zien dat er naast een glamping, ook een flinke camping liggen. Als alles bewoond is heb je zowat een verdriedubbeling van wat het oorspronkelijke dorpje was.

Er was genoeg te zien op het kleine bewoonde stukje.

Rondom het schattige kerkje is het nog pittoresk.

Zo naderen we de pont weer, nu van de andere kant. Terug naar de vaste wal! We zijn bijgepraat en uitgewaaid op deze bijzondere plek.