Ik kan me de tijd niet heugen, dat ik naar het strand ging, maar deze dag hadden mijn koorvriendin C en ik al een paar weken geleden geprikt in onze agenda om een dagje aan zee te gaan wandelen. Wat we toen niet wisten, was dat het een bloedhete dag zou worden. Waar kun je dan beter zijn dan aan het strand. Het bleek op station Zandvoort, dat we niet de enigen waren, die het plan hadden opgevat om al vroeg naar zee te gaan.

Langs het hoge flatgebouw van Bouwes Palace hotel liepen we over de boulevard. Daar had je een mooi uitzicht over zee en het strand. Dat vonden deze dames ook.

We zagen dat er nog veel lege strandbedden waren. Het was ook nog vroeg. Eens informeren hoe dat werkt of zijn ze misschien gereserveerd.

Zonder probleem bemachtigden we twee bedjes. Ook dat hadden we beiden nog nooit gedaan. Een handdoek op het zand was hoe wij dat altijd deden, als we wel eens naar het strand gingen. Des te meer genoten we nu van de luxe van een bed met nog een soort scherm ernaast om uit de wind te liggen. Wind, die er niet was vandaag, zelfs niet aan zee.

We waanden ons in een ver warm land.

Maar nee, daar is de viskar. Dat is toch een typisch Nederlands tafereel aan het strand.

De bedjes maakten het liggen op het strand veel aangenamer, zeker met die stramme lijven van ons. We genoten van alles wat we zagen om ons heen. De tijd vloog voorbij. Om al te grote verbrandingsverschijnselen te voorkomen, verlieten we alweer bijtijds het strand.

Eigenlijk werd het nu drukker en drukker.

We liepen terug richting Palace, een mooi ijkpunt om de weg terug te vinden.

Daar vlakbij is het station van Zandvoort. Een afgeladen trein kwam aan. Wij lieten de grote drukte lekker achter ons.

Een heerlijke dag, die voor herhaling vatbaar is. Volgend jaar weer!