Op weg naar de Baltische staten doorkruisten we eerst Duitsland en toen twee dagen lang Polen. Pas dan besef je hoe immens de afstanden zijn in Europa. Ik maakte de reis met een bus en een groep van 28 mensen. Een heel divers gezelschap van stellen en alleengaanden met een gids en een  buschauffeur.

Zo waren we in Vilnius, de hoofdstad van Litouwen aanbeland. Daar was een plaatselijke gids ingehuurd om voor ons een rondleiding te verzorgen. Die ging gedeeltelijk per bus en deels te voet.

Net als alle Baltische Staten kent Litouwen en zijn hoofdstad Vilnius een soms heftige, maar boeiende geschiedenis. Zo kregen we een beetje overzicht hoe de stad in elkaar zat.

In de middag hadden we vrij om onze tijd zelf in te delen. Samen met een reisgenoot liep ik naar Republiek Uzupis. Dit is een oude stadswijk, die ooit als eerste wijk buiten de stadsmuren is gebouwd. Er woonden veel studenten en kunstenaars en de wijk heeft zichzelf uitgeroepen tot Republiek Uzupis. Ze hebben een eigen grondwet, die daar op tableaus aan de straat in veel talen te lezen is. Sinds 2019 hangt er ook een Nederlandse versie van hun grondwet.

Er hing een heerlijke sfeer en het zag er allemaal even gezellig uit, maar je waant je terug in de tijd, als je de hoofdstraten ziet, waarbij je als afslag onverharde zandweggetjes op gaat. En dat midden in de hoofdstad!

Na een wandeling dwars door de stad, waarin we onze ogen bleven uitkijken,

brachten we nog een bezoek aan het  KGB museum, het oude hoofdkwartier van de KGB.

Het museum behelsde een inkijk in de kelders  waar de gevangeniscellen, wc’s en douches, kantoren met o.a. fotografiespullen om de gevangenen te documenteren, te zien waren. Een heftige en confronterende plek waarvandaan ooit tweederde van de Joodse en Cynti bevolking van Vilnius is afgevoerd naar de gaskamers. Er was ook een excecutieruimte voor landverraders en andere misdadigers in de ogen van de Duitsers.

Een grotere tegenstelling na de gezellige sfeer in de vrijstaat eerder in de middag was niet mogelijk.