Na drie dagen veel in de bus zitten en slenteren had ik gewoon zin om aan mijn maandagochtend-ritueel vast te houden, ondanks, dat ik zondagavond pas was thuisgekomen. Dus fietste ik naar M’dam en na een kopje koffie in Huis aan het Water startten we vandaaruit de wandeling. Omdat veel mensen op de fiets waren met het mooie weer hadden we te weinig auto’s om een wandeldoel iets verder weg te kiezen. Weliswaar vielen we met deze route in de herhaling, maar dat mocht de pret niet drukken.

We liepen heerlijk keuvelend langs de weg, waar kaas-gigant Willig bezig is om zijn territorium uit te breiden.

Om het water heen passeerden we een brug met een sluisje. Daar zat een futenjong erbarmelijk om zijn moeder te roepen. Die zat aan de andere kant van de sluisdeur, ook al vol onrust. M seinde de sluiswachter in en het stel kon weer herenigd worden.

We kozen een route door bijzondere straten en grachten van Monnickendam.

Ook bewonderden we het schilderij van het stadje, gemaakt door onze gids M, dat in een etalage stond te pronken.

Zo was er, zoals altijd van alles te zien onderweg.

We liepen het kerkhof op, dat achter de Grote Kerk ligt.

Het lijkenhuisje, dat tegenwoordig dienst doet als opslag voor het kerkonderhoud, stond open. Wij namen binnen een kijkje. Best bijzonder daar is, dat er altijd een doodskist op een plank staat. Dit gebruik stamt nog uit de tijd, dat M’dam zeevarend was. Voor elke drenkeling, die binnengebracht werd, ook voor een onbekende moest een kist beschikbaar zijn, zodoende.

Uiteindelijk staken we op in het voormalige weeshuis. Het gebouw stamt nog uit 1638.

Nu zit er een zalencomplex in, geschikt voor teambijeenkomsten en anderszins. Ook is er horeca, die in handen is mensen met een beperking. Voor ons was deze ochtend binnen geen plaats, maar dat gaf niet. Het was nog heerlijk terrasweer.

Langs de waag en de haven ging het weer huiswaarts. Het leek een klein rondje, maar het was toch goed voor 5,75 km.

En het was overduidelijk; maandag – wasdag!