Als ik een hele dag thuis ben is er van vervelen nooit sprake. De meeste dagen staat er weliswaar iets op mijn programma waarvoor ik de deur uit moet, maar sommige dagen ook niet. Wat wel op zo’n rustige thuisdag kan gebeuren is, dat ik opeens de behoefte krijg om de benen te strekken, met andere woorden even een blokje om te gaan. Dat was deze dag ook het geval. De wereld leek wel ingeslapen met dat vreselijke grijze weer. Buiten zat ook nergens beweging in of het moet de lucht zijn geweest, die wat miezerigheid naar beneden liet vallen. Op de plek waar smienten zitten, hoopte ik op wat ruzietjes of opvliegend spul om te fotograferen, maar helaas, er was grote rust in de vogelgroep. Ik trof één vlieger.

Iets verderop stond een blauwe reiger, zo stil als een standbeeld.

Ik probeerde hem tot actie te brengen door zo dichtbij mogelijk te komen en daar dan stil te gaan staan. En ja, dat vond hij bedreigend en hij vloog op, over de weg heen ging hij weer zitten in de wei aan de overkant.

Ik bleef zo stil mogelijk staan, toen ik zag, dat zijn ogen en zijn lijf zich gespannen richtten op iets.

Ik hoefde niet lang te wachten of hij had een muis te pakken.

Even werd er flink mee geschut,

daarna herpakte hij hem steeds in zijn snavel, totdat de muis er blijkbaar goed voorlag

en in een slok was verzwolgen.

Genoeg actie voor vandaag! Terug naar huis!