Deze film wordt aangekondigd als een fabel, een modernere term is fantasyfilm, een genre, wat ik niet zo gauw kies. De recensies zijn echter zo lovend, dat ik er toch nieuwsgierig naar werd.

De alleenstaande vissersvrouw (Olivia Colman) moet hard werken om haar hoofd boven water te houden. Ze vangt vis om die dan later in het dorp te verkopen. Dat maakt dat ze nogal stinkt en het middelpunt van spot is in het conservatieve dorp, waar allerlei ouderwetse gebruiken nog gangbaar zijn. De vrouw heeft genoeg van de spot en besluit om bij de plaatselijke mandenvlechter een ideale echtgenoot van riet te bestellen. Tot haar verbazing blijkt deze bijzondere rieten man (Alexander Skarsgård) nog gevoeliger en talentvoller dan ze ooit had kunnen dromen. Vergeleken met hem zijn de andere mannen in het dorp maar slappe hap, wat hun echtgenotes niet ontgaat. Die zijn voor het eerst jaloers op de vissersvrouw, terwijl de mannen zich bedreigd voelen. Het ontaardt in chaos die de sociale orde in de afgesloten, patriarchale gemeenschap volledig op zijn kop zet.

De les die uit deze fabel getrokken zou kunnen worden, gaat over de tegenstelling tussen angst voor alles wat afwijkt van de vastgeroeste ideeën over huwelijk, relaties en liefde en het verlangen en de moed om tegen de stroom in te gaan.

De vormgeving met een uit riet gemaakte echtgenoot is onovertroffen. Vooral ook het geluid van de rieten man, met zijn constant gekraak van buigend hout, is sterk. Toch vond ik het verhaal in zijn totaliteit best wel voorspelbaar, maar leuk onderhoudend en Olivia is weer top.