Dit keer reisde ik af naar Culemborg om te wandelen. In de Stationshuiskamer naast de stationspoortjes was onze verzamelplek. We konden vertrekken toen het tiental van vandaag compleet was.

Het eerste gedeelte van de route ging dwars door de stad.

Door de stadspoort kwamen we op het grote plein.

Dat heeft nog historische gebouwen, zoals het stadhuis. Tegen de gevel daarvan kun je nog een oud marteltuig vinden, de zogenaamde druppel. Mensen werden daar te kijk gezet en ondertussen gemarteld onder een druppelend voorwerp.

De dag was mistig begonnen, maar de zon begon terrein te winnen, waardoor de herfstkleuren weer gingen stralen toen we de stad uitliepen.

Het eerste gedeelte doorkruisten we het park de Plantage, aangelegd in Engelse landschapsstijl.

Prachtig om daar de trekvogels te observeren, Canadese ganzen en de grauwe gans.

Helaas moest de route aangepast worden vanwege de essentakkenziekte, maar er was nog genoeg interessants en moois te zien.

Zoals fruitbomen, waarvan wij ons afvroegen, waarom een gedeelte van de pluk nog niet gedaan is.

Na lanen met hoge populieren bereikten we de oevers van de Lek.

Het ging over een graspad

richting de horeca in de jachthaven, voor ons pauzemoment. De stappenteller gaf toen 6,50 km aan. Vanaf daar nog 10 km te gaan.

Eerst pakten we het pad langs de Lek weer op, richting de spoorbrug, waar we onderdoor moesten.

Daar passeerden we eerst de ‘Engel van Culemborg’. Het lijkt alsof het bij de constructie van de brug hoort, maar het is toch echt een kunstwerk, gemaakt van het materiaal van de eerste spoorbrug over de Lek uit 1868. Sinds 2020, in Coronatijd is het spoorkunstwerk getransformeerd tot engel, die in de donkere dagen van december wordt verlicht. Helaas zijn de kosten daarvan erg hoog en is het nog twijfelachtig of de engel dit jaar wel verlicht gaat worden.

We bleven vlak langs de Lek. De uiterwaarden, waar we hier door liepen, zoals Baarsemerwaard en Goiberdingerwaard zijn onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en konden samen met het in de buurt liggende fort Everdingen en fort ‘Werk aan het Spoel’ onder water gezet worden als verdediging voor het Westen van Nederland.

Het mooie weer verhoogde uiteraard het wandelgenot.

Na een paar kilometers stopten we voor onze lunchpauze bij een bank waar we met ons tienen allemaal op pasten.

We keken daar prachtig weg over de rivier. Bij het terugkijken van de foto’s meen ik daar een groep wulpen te zien overvliegen.

We lieten de rivier achter ons en ook nu wist B mooie paden en wegen te vinden.

We vingen nog een glimp op van bunkers, die hier in de omgeving liggen, als restant en herinnering aan de Nieuwe Hollandse Waterlinie, een verdedigingslinie, die hier o.a. langs de Diefdijk in de 19e eeuw is aangelegd, maar nooit is ingezet voor oorlogsdoeleinden.

Langs de dijk stond ook een gedenkbeeld om ons eraan te herinneren, dat er hier grote overstromingen zijn geweest en dat deze dijk rond 2000 verzwaard is.

We naderden Culemborg. Na onverhard pad, dat parallel met het spoor liep,

bereikten we het station.

We hebben allemaal genoten van deze gevarieerde herfstwandeling, waarbij het prachtige weer een echt cadeautje was.

Alle foto’s zijn los aanklikbaar.