De grachtenpanden Foam en Huis Marseille zijn beiden fotomuseum. Ze zijn niet heel groot, met als gevolg, dat als je de tentoonstelling in één huis hebt bekeken, er meestal nog wel tijd over is om ook dat andere grachtenpand te bezichtigen. Zo verging het mijn nicht G en mij ook weer. Dus wandelden we over de gracht van het ene huis naar het andere.
En hier in dit huis kwamen we in een totaal andere sfeer terecht dan in Foam. Er hing werk van drie fotografen, waarvan er één (nog?) niet toegankelijk was voor publiek en eentje ons niet erg aansprak. Dat wil niet zeggen, dat het niet mooi was, maar wij hadden een bepaald verzadigingspunt van foto’s bekijken bereikt. En deze zaal vroeg veel leeswerk om goed te kijken naar de oude beelden van ‘de Venetiaanse droom’ van Adolphe Meyer. Ik heb er geen foto’s van gemaakt, dat zegt genoeg.
Het werk van de Frans-Algerijnse kunstenaar Maya Inès Touam is erg onderscheidend. Op haar tableaus is zoveel te zien. Het is een visueel aantrekkelijke uitstalling met elementen uit verschillende tijden, culturen, kunststromingen en religies.
Mooi gemaakt, maar het sprak me toch minder aan. De kleurrijke tableaus in een andere zaal hadden Matisse als inspirator.
en bij deze laatste moest ik aan Maria met kind denken. of dat de bedoeling is, weet ik niet.
