Varen met Landschap Noordholland

Meestal kom ik ’s winters niet in natuurgebied ’t Ilperveld. Daar kun je alleen maar varend komen. Mijn zwager en ik varen daar in alle seizoenen, maar niet in de late herfst en winter. Nu zag ik bij Landschap Noordholland, waar ik lid van ben een vaartocht staan met een gids en ik schreef me in. Niet leuk voor mijn zwager, maar hij zit momenteel aan huis gekluisterd vanwege een enkeloperatie, dus hij had sowiezo niet mee gekund. Ik draag dit blog dan ook aan hem op. Kan hij toch een beetje meekijken naar de stand van het natuurgebied in de winter. Met pont en fiets kwam ik aan bij het Bezoekerscentrum Ilperveld. Binnen kon ik even doorwarmen, want het was erg koud op de fiets en met tegenwind. Ik greep mijn kans om eens even boven in het bezoekerscentrum te kijken. Daar had je een mooi uitzicht over het gebied.

Extra warm aangekleed liepen we achter de schipper aan naar de boot. De vaartocht kon beginnen.

Eerst een beetje voor de wind.

We kwamen dichtbij ons dorpje

en op voor mij bekende sloten te varen.

Toen we weer naar het zuiden voeren wisten we weer waarom we zo dik ingepakt waren. De wind was stervenskoud en de bewolking, die al de hele tijd dreigend in de lucht hing kreeg de overhand. Het werd grijs.

We spotten een paar roofvogels, valk, buizerd, en brandganzen, Candese ganzen en meeuwen. De smient, watersnip en bruine kiekendief werden ook gezien, maar ik kreeg ze niet op de foto.

Ook nog wilde eenden,

een krakeend, die opvloog

en nog een knobbelzwaan. Dat was de vogeloogst. Je kunt wel stellen, dat het erg stil is op vogelgebied. We zagen natuurlijk niet alle soorten die hier in de winter zijn, maar rustig is het wel.

We voeren langs een paar vuilnisbelten van Amsterdm. Het vuilnis zit goed ingepakt, maar je ziet het aan de hoogte van het land.

We gingen aan land bij aanlegsteiger Braamstuk. We liepen hier een soort vierkant over het trilveen.

Onze gids liet ons hier wat plantjes zien, zoals kraaimos, zo genoemd, omdat er besjes aan komen zo zwart als kraaienogen,

veenmos,

pitriet, waar je de buitenkant af moet pellen. Dan hou je een wit hol staafje over, geschikt als lontje voor een oliestelletje.

We waren ondertussen weer dichtbij Watergang en het bezoekerscentrum gekomen. Dat was ook maar goed, want de koude tenen begonnen wat op te spelen.

Fluitend voor de wind fietsend, stond ik zo weer bij de pont, die me overzette, zodat ik me thuis kon warmen, na een heerlijke middag.

En het bleef droog.

Geef een reactie