Bijna elke dag komen er twee Sirische vrouwen in onze tuin in Frankrijk. Ze gaan bij ons huis druk in de weer met hun I- phone. Ze proberen verbinding te krijgen met iemand. Soms zie je ze huilen, soms lachen en heel verlangend kijken naar beelden op hun schermpje. Zo dichtbij zien we het leed wat deze mensen hebben, de vrijheid hier, die ze graag in hun eigen land gehad zouden hebben. De bewoonster van ons huis (die nu in ons huis zit in Nederland) had ons ingelicht over de Sirische mensen. In deze hooggelegen tuin kunnen zij WIFI ontvangen, niet op de plek waar ze nu wonen. Zodoende.Wat moet je blij zijn met je vrijheid! Dus vanavond, ook vanuit Frankrijk ga ik met twee minuten stilte, al die mensen gedenken, die voor onze vrijheid gestorven zijn.