Opeen warme  zondagmorgen uitrusten van een wandeling op het terras van Slavante. Een grotere zaligheid is er niet voor mij. Het gebeurt natuurlijk niet zo vaak, maar zo eens per jaar trakteer ik mezelf erop. Het is zo’n speciale plek, net ten zuiden van Maastricht, hoog op een berg langs de Maas. Slavante is een sfeervol Buiten met een rijke geschiedenis. Je hebt er een schitterend uitzicht en zoals vandaag vang je er ook nog een windje.  We vervolgden onze wandeling, maar voor we afdaalden naar de Maas gingen we eerst nog even langs het gerestaureerde kapelletje van Antonius van Padua, ook op het terrein van Slavante. We wandelden naar d’n Observant. Ook alweer zo’n intrigerende naam van een uitkijkpunt, waar ik al vaker dichtbij was, maar nog nooit echt geweest. Als je boven bent zit je op een hoogte van 198 m boven N.A.P. Dit is een kunstmatige heuvel. Hij staat los van de Pieterberg, die er wel schijnbaar aan vast zit. Maar dit is oorspronkelijk een berg puin, die de ENCI kwijt moest om bij de laag met goede delfstof te kunnen komen. Ze hebben die deklaag naast het fabrieksterrein gedumpt en laten volgroeien, zodat het nu, weliswaar met vrij eenzijdige plantengroei, een stuk natuur is en nu in bezit van natuurmonumenten. Bovenop is een uitkijkpunt, waar je vier kanten op een mooi uitzicht hebt, als men tenminste het struikgewas wegknipt. Bij een enkele uitzichtpunt wordt het al moeilijk om ver te kijken. Toch leuk om die berg eens beklommen te hebben.Op bovenstaande foto heb je zicht op chateau Neercanne in België. Aan een andere kant zie je Maastricht liggen en verder heb je een blik oost en zuidwaarts. Al draaiend en kerend kwamen we uiteindelijk weer beneden aan de Maas uit. Daar dronken we nog wat bij Chalet d’n Observant. Dat hadden we verdiend na urenlang lopen (beetje verdwaald), gelukkig wel veel in de bossen. Het terras ligt op een vreemde plaats onder de rook van de ENCI. Ook op deze zondag werd daar gewerkt, maar wij hebben er heerlijk uitgerust. Als je maar moe genoeg bent.