Het staat vast niet opgetekend in de Enkhuizeralmanak als natuurverschijnsel, maar toch was het mijn zwager in voorgaande jaren opgevallen, dat de zon op 8 september, precies in het midden van een grote sloot in het Ilperveld onder gaat. Het was er een uitgelezen avond voor, dus kreeg ik een uitnodiging om mee te varen en te kijken of het dit jaar weer het geval was. Na een warme dag, waarop de thermometer de 32 graden even aantikte, was het weldadig op het water. Je koelde eigenlijk niet eens erg af, maar het kleine beetje vochtigheid voelde toch al wat frisser aan. Het was windstil, wat weer voor mooie spiegelingen in het water zorgde.

De schemer had al ingezet. Voor scherp fotograferen werd het al wat aan de donkere kant. Er was bovendien niet veel te zien in de natuur. Er vloog nog wel een purperreiger weg, maar niet op de foto. Brandganzen zijn zich aan het verzamelen

en deze eenden lijken op bergeenden, maar zijn het niet.

Gaandeweg de vaartocht zagen we al, dat de lucht in het westen niet strakblauwe meer was en aan de horizon een band vage bewolking had.

Mist of smog. Dat zou betekenen, dat de zon eerder dan de aangegeven tijd verdween achter de horizon, maar de tekening aan de lucht, maakte het toch wel interessant.

Daar gaat ie.

Helaas bleven de rode luchten uit, waar we op hadden gehoopt, maar het was toch weer een bijzondere avond.

Eigenlijk ook wel wat verontrustend, want het is toch niet normaal, dat je ’s avonds na zonsondergang nog in een open t-shirt op het water kunt zijn, zonder het koud te krijgen. Mijn associatie met varen is toch altijd dat het er koud is, zeker al in september. Tja.