Na 150 traptreden omhoog stonden we boven op het Papenbergmassief van Castricum. De toon was gezet, het zou een stevige tippel worden.

De uitkijktoren die de suggestie moet wekken van een golf gaf uitzicht enerzijds op Castricum en het achterland en anderzijds op Tata Steel in de verte.

De toren is gemaakt van cortenstaal. De eerste staalmeester zijn we dus al tegengekomen. Ons groepje van 3 zette er o.l.v. J flink de pas in. We doken de bossen in van het Noordhollands Duinreservaat.

Al vrij snel stuitten we op een bunker. Het was de Kunstbunker, die tijdens WO II gebruikt werd om o.a. de Nachtwacht in veiligheid te brengen. Nu stonden er mensen van filmmuseum Eye voor de ingang. Zij bewaren hier oude nitraatfilms en oude filmapparatuur, die ze in hun collectie hebben. Waarschijnlijk ligt de kinderfilm, waarin ik als kind gefigureerd heb ook in deze bunker.

Al snel werd het landschap opener en genoten we van dit duinlandschap.

We kregen oog voor planten en insecten, zoals een roodborsttapuit en een grote hommel.

Al gauw bereikten we het strand, waar we een flink aantal kilometers langs liepen en ook nog even lunchten. Daar blijft altijd van alles te zien.

Het komend weekend is het laatste van dit jaar voor de strandhuisjes. Sommigen waren al begonnen met de afbraak.

Een visser aan het werk

Onze gids wees ons op een stukje scheepswrak dat boven het water uitstak. Het behoorde toe aan een schip genaamd ‘De Vrijheit”. Dat is nu de naam van een strandtent op het Heemskerkse strand.

We waren Tata Steel al genaderd. We liepen er niet naar toe, maar verlieten eerder het strand.

We koersten richting Wijk aan Zee. Ook leuk om even zo’n strandplaatsje aan te doen. Eigenlijk gingen we er grotendeels in een grote boog omheen, zoveel mogelijk door de natuur.

Onze gids had een voorliefde voor hoge trappen, want we mochten weer lekker klimmen om bovenop het Papenberg massief te komen.

Daarboven stond gelukkig een lekkere bank zodat we even konden uitrusten en van het uitzicht konden genieten. Aan de ene kant keken we uit over Wijk aan Zee

en aan de andere kant lag Tata Steel. Vóór de industriële gebouwen ligt een beeldenpark ‘Een zee van Staal’. Door de afstand zijn de stalen beelden niet heel duidelijk te zien, helaas.

In het duingebied ligt het vol bunkers. Veel zijn er overwoekerd door de natuur. We zagen nog wat elementen, ook weer van staal.

Het laatste gedeelte liepen we door de groene Tusschenwijck, waar de industrie nooit ver is.

We kwamen langs waterpartijen

en ruime groengebieden. Al snel zagen we Beverwijk liggen.

Onze route ging over eeuwenoude landgoederen, zoals Scheybeek, naar station Beverwijk.

Deze gevarieerde lijnwandeling was goed voor 19 kilometer. Genoeg Staalmeesters gezien vandaag.