In de tunnel onder het spoor bij Abcoude verzamelde de groep wandelaars, die het aandurfde om op zo’n dag met wisselvallig weer aan de wandel te gaan. Ze kwamen dit keer niet alleen uit Noord-Holland, maar ook uit Utrecht, Overijssel en Gelderland. Best bijzonder. Vanaf het station pakten we al snel de dijkweg op langs het Gein. De luchten waren fascinerend deze dag, dan weer heel donker, even later was er weer zon.

Af en toe werden we nat, maar de buien waren van korte duur. Je waaide zo weer droog.

De Oostzijdse molen Delphine uit 1874 is een monument. Ooit werd hij bewoond door Gied Jaspers, iemand die bij de TV werkte en eens een heel indrukwekkende documentaire maakte over zijn leven en ziekteproces, die ik nooit vergat.

We bleven de kronkelweg volgen tot aan Nigtevecht, een lieflijk dorpje, waar we een koffiestop hielden. Maar niet voordat we de eerste regenboog van de dag zagen.

De route, die we liepen is een etappe van het Waterliniepad. Niet zo raar dus, dat we geregeld verdedigingswerken aantroffen. De zogenaamde Batterijen zijn hier aangelegd tussen 1805 en 1810, als voorloper van de Stelling van Amsterdam. Bovendien passeerden we fort Nigtevecht. (collagefoto’s zijn aanklikbaar)

Je kunt wel zeggen, dat de wandeling in het teken stond van de afwisseling van licht en donker, met tegenlicht en dreigende luchten langs het Amsterdam-Rijnkanaal en zonovergoten langs fort Nigtevecht.

Maar ook van droog en nat. Zelfs een stevige hagelbui kregen we te verhapstukken.

Met de ruggen tegen een laag gelegen dijkhuis zochten we beschutting. Het hondje bekeek die vreemde snuiters vanachter het raam.

Verder ging het en even later zie je ons weer lopen in een prachtig herfsttafereel bij landgoed Zwaanswijck.

We naderden Weesp met zijn stereotiepe molens.

Het was leuk, dat onze gids ons nog even door Weesp loodste om wat bijzondere locaties te laten zien.

Weesp is immers een oude vestingstad en daar vind je nog heel wat sporen van terug in de stad. We passeerden een wijk met fleurig gekleurde houten huizen. Dat bleken monumentale pandjes te zijn, die vroeger in het schootsveld van de linie lagen en makkelijk in de fik gestoken konden worden, zodat men beter zicht op de vijand kreeg. Gelukkig is de hele linie nooit gebruikt.

Ook het Torenfort op de Ossenmarkt aan de Vecht is een overblijfsel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

De klok geeft aan hoe laat we onze wandeling beëindigden. Ik genoot van de afwisselende wandeling van 17 km waar het weer een groot aandeel in had.

Ik liep deze route eerder in een ander jaargetijde, toen nog samen met mijn Sjaak. Zoek de verschillen.