Opruimen en zo

In Maastricht wandelde ik met weemoed langs de Maas, het museum, het gouvernementsgebouw

en nog wat plantengroei net iets verder aan de buitenrand van de stad. Hoe vaak zou ik hier nog komen, want ik ging samen met zus en schoonzus een begin maken met het opruimen van het huis van mijn broer.

De dag eindigde ik bij mijn zus thuis. Na een nacht goed slapen was ik ’s morgens energiek genoeg om een wandeling rond het typisch Limburgse dorp te maken.

Het was genieten van het prachtige ochtendlicht,

Het spel van licht en schaduw

het glooiende landschap

De min of meer solitaire bomen vielen me op.

Het land begint al een herfstige aanblik te krijgen. Veel land is al kaal en de mais moet geoogst worden.

Vinken, mussen en een kraai genoten net als ik van de mooie ochtend!

Eigenlijk te snel passeerden ik het kapelletje net buiten het dorp weer. Mijn ronde zat er alweer op.

De rest van de dag zou besteed gaan worden aan het verder opruimen van mijn broers huis. Een moeilijke klus, maar ik had er genoeg energie voor opgedaan.  De handen konden uit de mouwen! Weer op naar Maastricht!

10 gedachtes over “Opruimen en zo

  1. Goed te horen, dat je weer wat energie hebt, Jeanne. Het is niet makkelijk om een huis leeg te ruimen. Zoveel herinneringen zullen voorbij komen. Gelukkig sta je er niet alleen voor. Veel sterkte en succes, lieve groeten van Joke K

    Geliked door 1 persoon

  2. En toch heeft het ook mooie kanten, wij moesten helaas al drie keer een huis leeg maken, maar soms kom je mooie dingen tegen waar zo’n mooie herinneringen aan vast zitten. Er kan zeker ook nog wel gelachen worden en dat geeft troost. Voor ieder zal het anders zijn, maar ons deed het goed.

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

    Like

  3. Wie sjoen us Limburg is. Fijn dat de wandeling je energie gaf die je nodig hebt.
    Hopelijk vinden jullie ook een en ander te lachen bij dit werk.
    Samen herinneringen delen doet ook goed.

    Like

Geef een reactie op De Wit Reactie annuleren