Weert

De aanleiding om naar Weert af te reizen, was verdrietig.

We namen afscheid van de laatste tante, die ik nog had. Ze zou in maart 100 jaar geworden zijn. Er was dus een lang en mooi leven te beschouwen. Mooie foto’s en mooie muziek zorgden voor een deels hernieuwde kennismaking met de familie, waar wij nooit zo veel contact mee hadden. Toch was deze tante altijd een voorbeeld voor mij. In een tijd, dat het nog niet gangbaar was hadden haar ouders gestimuleerd, dat hun vier dochters gingen doorleren. Ze deden allemaal de kweekschool. Mijn tante was de tweede vrouw van mijn oom, broer van mijn moeder en ze kregen samen zes kinderen. Er was ook nog een bonuszoon uit het eerste huwelijk van mijn oom. Dit grote gezin weerhield mijn tante er niet van om te blijven werken en studeren. Ik vond het toentertijd al bijzonder, dat ze dat deed. Later deed ik eigenlijk hetzelfde, ik bleef ook werken, maar wij hielden het bij twee kinderen ipv zes. Weliswaar deed ik dat in een tijd, dat de generatie van mijn tante de weg gebaand had voor vrouwen, zoals ik.

Zo’n gebeurtenis zorgt ook voor het weerzien met andere familieleden. Begrafenissen van ooms en tantes waren altijd aanleiding om contact te hebben met neven en nichten. Dat valt nu weg, of onze eigen generatie is aan de beurt. Raar idee.

Ik reisde met het OV naar Weert en vanaf het station was het een wandeling van 4 km naar het crematorium. De omgeving was wel tegenvallend, overwegend industriële bebouwing.

Na de mooie bijeenkomst was er koffie met vlaai in een gelegenheid in de buurt van de Sluis.

Het begon al donker te worden toen ik weer terug liep naar het station.

Ik passeerde een kantoorgebouw met een toepasselijke naam voor vandaag.

Het station kwam in zicht met 8 wandelkilometers op de teller. CS Weert heeft een mooie bouwstijl namelijk het Traditionalisme. Kijk ook maar naar foto 1.

Helaas zijn de telefoonfoto’s niet al te best. Het regende onophoudelijk. Foto’s maken met een paraplu in de ene en de telefoon in de andere hand valt niet mee.

Ik was dan ook blij toen ik droog en wel in de trein naar huis zat.

11 gedachtes over “Weert

  1. Ja, dat zijn van die gelegenheden dat je familieleden weer terugziet. Onze ooms en tantes zijn er al jaren niet meer en als neven en nichten houden we nu het contact in stand.
    Het station lijkt erg op dat van Deventer. Dezelfde ontwerper?

    Like

  2. Ik herken het gevoel. Mijn oprechte deelneming.
    Toen mijn moeder stierf op haar honderdste, leefde er nog één oom van mij. De week na het overlijden van mijn moeder, stierf hij plots. En zo waren wij op een week niet alleen wees, maar ook al onze ooms en tantes waren nu weg. We proberen met sommige neven en nichten contact te houden, maar dat is moeilijk. We zijn met té veel.

    Like

  3. Als ik Weert hoor dan denk ik aan een medestudent in het begin van de zeventiger jaren. Hij had zijn grote teen eraf geschoten om te ontkomen aan de dienstplicht.

    En natuurlijk ook mijn condoleances ivm je tante.

    Like

  4. Gecondoleerd met het verlies. Mooi zoals je de band/voorbeeld beschrijft. Weer iemand weg die jou ook kende toen je jong was. Dat vind ik vaak ook zo moeilijk dat we niet meer kunnen vragen aan hen hoe het vroeger was, hoe jij, ik vroeger waren. Ik heb nog 4 tantes en 1 oom met wie ik allemaal contact hou op 1 horrortante na. In de familie ben ik vaak initiatiefnemer tot contact en activiteiten maar het begint me af en toe op te breken. Je ziet dat je blog een hoop oproept bij me. Misschien had ik beter anders kunnen reageren.

    Like

  5. Twee jaar geleden is de laatste tante overleden. Met haar heb ik altijd het meeste contact gehad van alle tantes. Ze was de vrouw van de broer van mijn moeder en ze kregen zes kinderen. Het was er altijd gezellig en met verjaardagen werden er door de kinderen altijd toneelstukjes voorgedragen. Mooie herinneringen en ik heb nog contact met enkele. Mooie leeftijd heeft je tante bereikt Jeanne, fijn is dat.

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

    Like

Geef een reactie op Matroos Beek Reactie annuleren